"මේ එතකොට ඔය බ්ලොග් එකේ ලියනවා වගේ උඹලා ඒ කාලෙ හරිම සුදු , අහිංසක , මුව පොව්වො වගේ ඉන්ඩම ඇති.. හැක් හැක් හැක්..."
පසු ගිය වකවානුවේම නිහඬව බලා සිටි මාගේ බ්ලොගයේ සහ ජීවිතයේ නිර්දය විවේචකයා තම උස් හඬ අවදි කොට හිත කීරී ගස්සවාගෙන යන මහා සමච්චල් හිනාවකින් ඔහුගේ කතාවට කොමාවක් තැබීය..
"ඇයි එහෙම කියන්නෙ?"
"උඹ බබානෙ..පලයන් යන්ඩ බන් අපි දන්නෙ නැද්ද බ්ලොග් වල ඉතින් දමන්නෙම කාගෙ හරි අනුකම්පාවක් අරන් අනේ ඔයාලා හරි හොඳයි ඒ කාලෙ.. අද තමයි මෙච්චර පිරිහිලා තියෙන්නෙ... අච්චර පිරිහිලා තියෙන්නෙ..අපි නම් බෝ පැල කියලා ලෝකෙට පෙන්නන්නනෙ"
"මොකාක්?"
විවේචනයක් හමුවේ බුද්ධිය ප්‍රමුඛ විය යුතු තැනක මාගේ හැඟීම් පෙරට පැන්නේය.
"එහෙම කොහොමද කියන්නෙ !@@#$% ? කොයි තරම් හොඳ බ්ලොග් තියෙනවද කියවලා රසවිඳලා..ඒ රසයත් එක්කම තමන්ගෙ ජීවිතේට යමක් එකතු කර ගන්න පුළුවන්. මන් ඒත් හිතුවා පහු ගිය කාලෙ ඔය හැකර කට වහ ගෙන ඉන්න කොට මොනවා හරි අංචියක් අල්ලන්ඩ එකතු කරනවා තමයි කියලා...මොනාද උඹ කරලා තියෙන්නෙ හැම දේම හැමදාම විවේචනය කර කර ඉන්නවා මිසක්.. එහෙනම් උඹත් ඔය කරන විවේචන වලින් අඩුපාඩු හදා ගත්ත එකක් ලියපන්කො . අපිටත් බලන්න"
"හරි නැග්ගා නේද ? නැග්ගා නේද ?..ඒ කියන්නෙ මන් හරියටම හරි දේ තමයි කියලා තියෙන්නෙ. ඇත්ත තිත්තයි..ඒක කටේ ගෑවෙන කොට ඉන්න බෑ..ඒකනේ ඔය මූලග්ගාය තද වෙච්ච එකා වගේ කියවන්නෙ"
"හරි මගේ බ්ලොග් එක එච්චර යමක් ගන්න දෙයක් නැති එකක් තමයි..මට ඒ ඒ වෙලාවට හිතෙන හිතෙන දේ ලියනවා..සමහර ලිපි වල පොඩි සරල රසයක් තියෙනවා වෙන්න පුළුවන්..ඒත් කොහොමද කියන්නෙ බ්ලොග් ලියන සේරම අය ලියන්නෙ මොනවා හරි ලියලා අනුකම්පාව හරි අවධානය හරි ගන්නයි කියලා.."
"හෝව් හෝව් හෝව්...කවුද දැන් මෙතන අනිත් බ්ලොග් ගැන කීවෙ ? මන් කීවෙ මේ ලියන්නා බ්ලොග් එක ගැන විතරයි.. පාගා ගත්තා නේද මල්ලි නැට්ට?"
"මන් කියන්නෙ නෑ පාග ගත්ත එක"
"මන් කියන්ඩ ගියේ..උඹ ඔය වලිගෙ පාගා ගන්න ඉස්සර වෙලා..මේකයි. උඹ ඔය බ්ලොග් එකේ කතන්දර වලින් ලියන තරම්ම සුදුම සුදු, අහිංසකම අහිංසක වැඩ විතරක්ම කරපු එකෙක්ද පොඩි කාලෙ ? මැරෑටි වැඩ කලේම නැද්ද ? හා කියහන්.."
"කවුද කලේ නෑ කීවෙ මන් ඉස්සර පෝස්ට් කීපයකම ඒ ගැන ලියලා තියෙනවා.."
ඒ අතීතේ නෙ.. පහුගිය කාලෙම නිකම් මට පේන්නෙ..බෝ පැලේ වෙන්ඩ දඟලනවා වැඩී කියලයි"
"ආ එහෙමද හිටින්කො එහෙනම්"
මෙම වාදයයි මගේ මතක ගබඩාවේ මේ කොටසට ප්‍රවේශයක් ලබා දුන්නෙ...
-------------------------------------------------------------------------------
මේ කාලසීමාවද කල යුතු හොඳ හෝ නොකල යුතු නරක කිසිවකු ඇහැට ඇඟිල්ලෙන් ඇන පෙන්විය යුතුම වයසක වූ අපි කොල්ලෝ සියළු දෙනාම වයස අවුරුදු 8-11 අතර කාණ්ඩයේ වූ අය වීමු. ගමේ උන් කොල්ලො රැල මෙන්ම බල්ලෝ රැලද සැමවිටම සැමතැනම ඇනුම් බැනුම් සහ තාඩන පීඩන වලට ලක් නොවී නම් එය අරුමයක්ම වීය. අපද මේවා අතරින් සමනළුන්, කුරුල්ලන්, කබරයින් හෝ බූරුවන් ලෙස දිනෙන් දින කාලය ගත කරමින් සිටියෝ වෙමු.
අපගේ නිවෙසට නිවෙස් කීපයකට එහා ගුරුකම්, තොවිල් , පවිල් සහ විෂ වෙදකමට තරමක් ප්‍රසිද්ධ ගුණේරිස් මාමාගේ දුව ලතා අප කොල්ලන් සෙට් එකට නයාට අඳු කොළ මෙන් වූයේ කෙදිනකද යන්න මතකයට නගා ගත නොහැකිය. ලතා අපට වඩා අවුරුදු 3ක් වත් වැඩිමහළු වූ අතර ඈ කළු මහත කෙල්ලක් වූවාය. ගමේ එම වයසේ අන් කෙල්ලන්ට වඩා ඈ මහත නිසාම අප දිනෙන් දින ඈට තැබූ නම් වැල දිනෙන් දිනම දිගු වූවා මිස කෙටි වූයේ නම් නැත.අපගේ වහරේ ඈ බතලි, වංගෙඩී, පීප්පෙ හෝ පිටි මුට්ටෙ මිස කිසි දිනක ලතා නම් නොවූවාය...කළු කැත කෙල්ලක් ලෙස අපගේ මතකයේ ඒ කාලයේ රැඳී සිටි ඈ පසුව දැකුම්කළු බවට පත් වීම දක්වා මහා දිග කතන්දරයක් ඇතත්..මට එය සැකෙවින් ඔබ ඉදිරියේ දිග හැරීමට අවසර දෙන්න...
ලතාට අප වෛර කිරීමට හේතු වූයේ ඈ සතු ශක්තිමත් බාවයෙන් අයුතු ප්‍රයෝජන ගෙන අප කොළු රැලටම හොඳටම තඩි බාන නිසාය.. කාරණයක් තිබුනත් නැතත් ඈ කොල්ලන් අල්ලාගෙන බෙල්ල වටා අත දමා කිහිල්ලට හිර කර ගත් විට දඩු අඩුවකට හිර කලාක් මෙන් සෙලවීමටත් නොහැකිය..ඉන්පසු අනිත් අතින් අපගේ ඇඟ පුරා ගුටි දෙන විට ගුටි කනවා හැර වෙන කිසිම දෙයක් කල නොහැකිය.. අපගේ නඩේ සියළුම කොල්ලන් ලතාගෙන් මෙලෙස ගුටි කා ඇත..ඈ කොල්ලන් අල්ලා ගුටි දෙන්නට ශූරියකි. ඒ නිසාම ඈ හා අනිත් කෙල්ලන් සියල්ලම යහළුය..
"ලියන්නා මට විරිත්තුවා.. ලතා අක්කේ"
සමහර විට ඇත්තටම සමහර විටෙක බොරුවටද මෙලෙස ලතාගෙන් ගුටි දෙව්වා අපට හිනා වීමට අනිත් කෙල්ලන් සියල්ලම බොහෝ ආසා වූවාය..
මෙම මුලික හේතුව නිසාම අප කොළු රැල ලතා කෙරෙහි අනියත බියක් මෙන්ම අති මහත් වෛරයකින්ද පසු වූ බව නිසැකය.
ගුණේරිස් මාමා සහ නැන්දා මෙන්ම ලතාගේ මල්ලීද ඊට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් වූ ඉතා කරුණාබර චරිත වූයේ කෙසේදැයි අපට ඒ කාලයේ අදහා ගත නොහැකි වීය. කරුණෙ - ලතාගේ මල්ලි - අපගේ කොළු නඩයේම එක සාමාජිකයෙක් වූවද ඔහුද අප මෙන්ම අක්කාගෙන් සබාවන් ඉදිරියේ ගුටි කෑවේය..ලතාද එන්න එන්නම දරුණු වූවා මිස..අප කෙරෙහි ලතැත් සිත් ඇත්තියක් නොවූ බැවින් අප කවුරුන් හෝ එක් අයකු දිනක..
"අපි කට්ටියම එකතු වෙලා ලතාට ගහමු"
කරුණේද ඇතුළු කොළු නඩයම මේ යෝජනාව එක හෙලා එක හඬින් අනුමත කලේය..
මේ යෝජනාව අනුමත වූවත් කිසිවකුත් එය ක්‍රියාත්මක කිරීමට එතරම් උනන්දුවක් නොවීය. ඒ පාසල් නිවාඩු වාරය ආරම්භ වූ අතර.. ගමේම ඇති ගස් වලට අපලම කාලයද වීය.. ගුණේරිස් මාමාගේ ගෙවත්ත පුරාම වූයේ අඹ, රඹුටන්, පැපොල්, පේර, නමිනන්, ගඩිගුඩා ආදි නොයෙකුත් පලතුරු ගස් රාශියකි.. අප ගිය දිනවල මාමා හෝ නැන්දා අපට එසැනින් කඩා ගත් පලතුරු වලින් සංග්‍රහ කිරීම කලේ ලතාගේ ගෙරවුම්, එරවුම් මධ්‍යයේය..
එලෙස ලද පලතුරු රාශිය හිස් පෝර බෑගයක දමාගෙන අප ගමේ කැලෑ බද ප්‍රදේශයක වූ මහ ගල් තලාව බලා පිය නගමින් සිටි අතරතුර.. අප ඉදිරියේ ප්‍රාදුර්භූත වූයේ ලතායි.. මා අතවූ පලතුරු ගෝනිය කඩා ගත්තේ මගේ කනටද එකක් ගසමිනි.. එය රැගෙන වීරවරියක් ලෙස තම මිතුරියන් දෙතුන් දෙනා හා හූ තියමින් යන ඈ දෙස අප බලා සිටියේ මහත්ම වෛරයකිනි...
කේන්තියෙන් පිපිරෙමින් ගල් තලාවට ආ අප අසල ගසක වූ ඉතා ඇඹුල් රසැති දෙහි අඹ කීපයක් ගලේ ගසා තලා කමින් සිටියදී..
"මේක හරි යන්නෙ නෑ අපි ලතාට ගහමු"
"හරි කවද්ද?"
කීප දෙනකුගේම උස් හඬ..
"අදම"
"අක්කා නාන්ඩ ගිහින් එන්නේ තනියම අරඹෙන්.. අද රෙදි ගොඩකුත් අරන් යන්නෙ හවහට"
ඒ කරුණෙගේ හඬයි.
"එහෙනම් අපි අරඹ කෙළවරේදි අල්ල ගෙන කැලේට ඇද ගෙන යන්."
"අර කැලේ මැද තියෙන ලොකු ඇට්ටම්බා ගහ යටට ඇද ගෙන ගිහින් ගහමු ජීවිතේටම ඇති වෙන්න"
සියල්ලෝම ප්‍රීති ඝෝෂා නඟමින් එම යෝජනාව අනුමත කලෝය.
"කරුණෙ උඹ එන්න එපා උඹ නොදන්නවා වගේ ගෙදරට වෙලා හිටහන්"
අකමැත්තෙන් වූවත් කරුණෙ එයට කැමති වූවේය.
"අපිව අඳුරා ගත්තොත්?"
"නෑ අපි ඉස්සෙල්ලාම ලතාගෙ මූණ වහමු"
"මොකෙන්ද?"
"මන් ආච්චිගෙ චීත්තයක් අරන් එන්නම්"
නැවතත් ප්‍රීතිඝෝෂා මධ්‍යයේ අපි විසිර ගියෙමු..
සවස අප සියළු දෙනාම මෙහෙයුම ක්‍රියාත්මක කිරීමට පැමිණ අරඹේ ලොකු කුඩා ගස් වලට මුවා වී සිටියෙමු.
කියූ පරිදිම සුගත් තමන්ගේ ආච්චිගේ රෙද්දක්ද රැගෙන පැමිණියේය. ගමේ බොහෝ අයට තම ගෙවත්තේ තමන්ටම කියා ලිඳක් තිබුනද ගමේ කෙළවරක වූ කුඩා ඇල පාර රෙදි පෙරෙදි සේදීමටත් නා කියා ගැනීමටත් ඉමහත් රුකුලක් වීය.
මෙම ඇල පාර හා ගම අතර කුඩා කැලයක් වීය..අපගේ සැලසුම වූයේ ලතාව මෙම කැලයට ඇද ගෙන යාමයි..නා කියා ගෙන රෙදි පොට්ටනියත් රැගෙන ලතා ලැසි ගමනින් එයි. කිසිම අතුරු අන්තරාවක ළකුණක් හෝ නොමැති සෙයකි..ඇලේ සිට අඩි පාර අවසන්ව කැළයට යාව ඇති අඩි පාර වෙත ඈ පිවිසෙනවාත් සමඟම අප මහත් හඬින් කෑ ගසමින් ඈගේ ඇඟට පැන්නෙමු. හදිසි කෑ ගැස්ම නිසා ඈ කලබල වූයෙත් තමා අතවූ බාල්දිය අතහැරුනේත් එය බිම වැටී එයට පැටලී තණ බිස්ස මත ඇද වැටුනේත් අපගේ කාර්‍යය වඩාත් පහසු කරවමිනි.
කෑ කොස්සන් ගසමින් අත පය විදුලි වේගයෙන් වනන ලතා අක්කාගෙන් ගුටි කීපයක්ම කමින් වූවද අප කොල්ලන් 12 දෙනකු විසින් ඈගේ මුහුන සුගත්ගේ ආච්චිගේ රෙද්දෙන් වසා මරන්න ගෙන යන හරකියක් මෙන් කැලයට ඇද ගෙන යන්නට වීය. කෙල්ලන් යනු කුණුහරුප කිසිවක් නොදන්නා අය බව තරයේම අදහා සිටි අපගේ එම සිතුවිල්ල සදහටම ඉවත් වූයේ එදාය.. අත පය වීසි කර හෙම්බත් වූ ඇය රෙද්ද ඇතුලෙන් කුණුහරුප කියන්නට ගත්තත් අප කිසිවකුත් ඉන් පසුබට නොවීමු. වදෙන් පොරෙන් ඈව අප කතිකා කර ගත් කොට්ටම්බා ගහ යටට ඇද ගෙන ගිය අපි..හිතේ හැටියට ඈට මිටි කර ගත් අත්ලෙන් තැලුවෙමු. ඈ හූ තියමින් හැඬූවත් අප තුල එකතු කර ගත් වෛරය නිවීමට එය සමත් නොවීය.
කිසිවකු ගෙන එන ලද ලණුවකින් ඈව කොට්ටම්බා ගසට තබා බැඳ අසල වූ ගසකින් කඩා ගත් දිමි ගොටුවක්ද ඇගේ ඇඟට දමා අප එතනින් දිවුවේ හූ කියමිනි.. අප කරන ලද වීර ක්‍රියාව පිළිබඳ කොළු නඩේ සමඟ උදන් ඇනූවද අප තනි තනිව ගෙදර බලා යන්නට පටන් ගත් විට අප එකිනෙකාගෙ හිතට කාන්දු වන්නට වූයේ අති මහත් බියකි. අපෙන් ගුටි කා ලතා අක්කා මිය යනු ඇතැයිද ඒ නිසා අප එල්ලුම් ගස් යවනු ඇතැයිද අප බියවන්නට වීය..රාත්‍රී කෑම කෑ බවක්ද මතක නැත..
නමුත් හුළු අත්තක් අතින් රැගෙන මිදුලේ සිට උගුර පාදන්නේ ගුණේරිස් මාමා නොවේද ? අම්මා හා තාත්තා සමඟ මොනවාදෝ කුටු කුටු ගාන අතර මා ගුණෙරිස් මාමා කැටුව ආ කරුණෙගෙන් සියළුම විස්තර අසා දැන නොගත්තානම් එදින රෑ නින්ද නොයනු ඇත. ලතා අක්කා කෙසේ හෝ ලණු පට ගලවා ගෙන ගෙදර ගොස් ඇත. ඇඟ පුරාම දිමියන් කා ඇති බවත් ඈ ගුටි කෑ බව නොකියා..අප කොළු රැල ඈව ඇද ගෙන ගොස් ගසේ බැඳ දිමි ගොටු දැමූ බව පමණක් පවසා ඇත..ගුණේරිස් මාමා අප කොළු නඩේ සියළුම ගෙවල් වලට ගොස් මේ සිද්ධිය පිළිබඳ පැවසීමට යනබවද මා දැන ගත්තේ කරුණේගෙනි. ගුණේරිස් මාමා සමඟම එළියට බැස්ස මාගේ තාත්තාද නැවත එනවිට මා හටද නින්ද ගොස් තිබුනි
මාගේ අම්මා හෝ තාත්තා මේ පිළිබඳ රාත්‍රියේ කිසිවක් නොපැවසීම මාගේ හිතට සහනයක් වීය. සැවොම ලතා අක්කාගේ දරුණු කම නිසා අප දුන් දඬුවම අනුමත කර ඇතැයි සහන සිතින් යුතුව මාද නින්දට වැටුනෙමි. ඒ සහනය තිබුනේ පසුදා උදෑසන වන තෙක් පමණි.
පසුදා උදෑසන වනවිට සියළුම සිද්ධිය අමතකව අප ලතාට හොඳ පාඩමක් ඉගැන්වූ බව පමණක් හිතේ රන්දන සතුටක් පමණක් ඇතිව නිදි පැදුරෙන් නැගිට මුව කට සෝදා ගත්තේ ඒ වනවිටත් අම්මා සාදමින් තිබුනු රසම රස ආප්ප හකුරු සමඟ කෑමටයි. නමුත්..
"කන්ඩ දෙන්ඩත් එපා.. තේ කහට දෙන්නත් එපා"
තාත්තා හොරහැඩි හඬින් පවසා පොත් අල්මාරිය උඩ වූ වේවැල අතට ගත්තේය.
මා හට කිසිවක් සිතීමට පවා ඉඩ නොතබා කනෙන් අල්ලා කරකවා ගත්තේය. කන ගැලවී යන්නට තරම් වේදනාවක් දැනෙද්දී තාත්තා මා ඇද ගෙන යන්නේ කොහාටද ? අම්මා දොරකඩට වී කම්මුලට අත තබා ගෙන බලා සිටී. නමුත් වෙනදා මෙන් තාත්තාට හයිකාරකම් දමා මා බේරා ගැනීමට නො ආවාය. තාත්තා මා ගේ කන අත නොහැරම ඇද ගෙන ගියේ අඩි පාර දිගේ අප ලතා බැඳ දැමූ කොට්ටම්බා ගස වෙතටයි. ඒ වනවිටත් අපගේ කොළු නඩයේ 10 දෙනකු පමණ එලෙසම ඇද ගෙන විත් කොට්ටම්බා ගසට තබා බැඳ ඇති බව මා දුටුවේ එවිටයි. ඒ සියල්ලන්ගේම තාත්තලා තම අතවූ වේවැල් ගෙන ඒවායේ ශක්තිය උරගාන්නට මෙන් ඒ අතට මේ අතට නවමින් සිටියෝය.
සම්පූර්ණ කොලු නඩයම වූ 12 දෙනාම මහ කොට්ටම්බාව වටේ බැඳ දැමූ විට හඬ අවදි කලේ පහල ගෙදර මුදියන්සේ මාමායි.. ඒ වනවිටත් හඬමින් සිටි අප හට ඔහු කීවෙ,
"කොළු කම එකයි.මේ ඊයෙ කරපු අසමජ්ජාති වැඩේ වෙන එකයි... තොපිලා මෙහෙම කරලා හැදුනොත් අපි මලගිය දවසක මිනිස්සු අපේ මිනීවලටත් කෙල ගහලා සාප කරයි .. තොපිලා වගේ පාහරයො ටිකක් ජාතක කෙරුවයි කියලා.. එහෙනම් පටන් ගනින් මලේ"
අප වේදනාවෙන් විලාප දෙද්දී කකුල් දෙකේ හම කැඩී තුවාල වී ලේ වැක්කෙරෙන තුරුම අප හට වේවැල් පහර වැදිනි. තාත්තලාගේ මුහුණෙ වූයේ කෝපයකද නැත්නම් ශෝකයක්ද යන්න මට අදටද මතක නැත.
කකුල් දෙකේම තන්ඩියෙන් පහල පිළිසෙන්නාක් මෙන් වේදනා දෙද්දී ඔවුන් තැලීම නැවැත්තුවේය.
"ගෙනාපන් සියාතු මලේ ඔය ටික"
එක කොල්ලාට එක බැගින් දිමි ගොටු ඇඟට හලනු ලැබීය.. දිමියන් කෑ විට දැනෙන පිලිස්සී යන වේදනාව නොදැනුනු අයෙකුට එය තේරුම් ගත නොහැක. අප හට ඒ වන විට විලාප දෙන්නටවත් පන බිඳක් තිබිනිදැයි මතක නැත.. දැඟලිය හැකි අයුරින් දඟලමින් සිටීයේ ඇඟ පුරා දුවන දිමියන් බිමට දමා ගැනීමටයි..අප කොළු නඩේ සිටි කීප දෙනෙකුටම ඒ වන විටත් කලිසමේම රෙවී ඇති බව අප දැන ගත්තේ පසුවය..
"බුදු සීවරන් දෙයියනේ මේ තිරිසන්නු ටික මොකද මේ කිරිසප්පයින්ට කරන්නේ ?"
නැවතත් තැලීමට වේවැල් මානා ගත් අපගේ තාත්තලා දෙපසට තල්ලු කරමින් අප දෙසට ආවේ කවුදැයි කියා ඔබට සිතිය හැකිද ?.
දැස් අග විශාල කඳුළු බිඳු දෙකක් පුරවා ගත් ගුණෙරිස් මාමාගේ මුහුණ සහිත එදා දුටු රුව අවුරුදු ගනනාවක් ගියද අද දිනද මාගේ සිත තුල තැන්පත් වී ඇත්තේ මෙය ඊයේ සිදු වූවක් මෙන්ය..
"තොපි හැත්ත මේ නොදරුවො ටික මරන්නද යන්නෙ යකුනේ?"
විලාප දෙමින් අප සිටි ගසත් තාත්තලාත් අතර මැදට වී දෑත දෙපසට විදහා ගනිමින් අප ආරක්ශා කිරීමට තතනන ගුණේරිස් මාමාගේ හඬ තව තවත් උස් වේ..
"මන් ඊයේ තොපිලට විඩෙන් විඩේ මොකද්ද කිව්වෙ යකුනෙ ? මගේ කෙලීත් කෙලි කමට කරන්නෙ මේ කොල්ලන්ව අල්ලන් තඩි බාන එක..කොළු කම් වලට කරන වැඩ වලට මෙහෙම...
කකුල් වල ලේ මතු වෙන කම් තලලා..
කන්දෙ දෙයියනේ මොන තිරිසනාද මේ කිරි සප්පයින්ට දිමි දැම්මෙ?"
ගුණේරිස් මාමා හනි හනික අපව ලණුවලින් ලිහමින් තම කරේ දමා උන් ලේන්සුව ගෙන අපගේ ඇඟේ වූ දිමියන් පිහ දමන්නට වූයේය..
අපගේ සිතට ඒ වෙලාවෙ දැනුනු හැඟීම් අකුරු , වචන වලට හරවන්නට මෙම ජීවිත කාලයේදී නම් නොහැකි වනු ඇතැයි මා සිතමි..
"පලයල්ලා තිරිසන් හැත්ත ගෙවල් වලට.. අම්මාපල්ලා දැම්මම තොපිලා නොගියොත් මන් වස් කවි කියනවා උඹලා සේරටම"
ඔහු අපගේ තාත්තලාට අණ දුන් සැනින් වස් කවි වලට බියේ ඔවුන් පිරිස පසු බැස්ස අතර...
"යමල්ලා පුතුනේ මන් අපේ කෙලීගේ දිමියො කාපුවට ගාන්න හදපු බෙහෙත් ඇති ඒ වා ගා ගන්න පුළුවන්"
අප සියල්ලම රැගෙන ගියේ ගුණේරිස් මාමාගේ ගෙදරටයි.. මාමා සහ නැන්දා කරුණේද එකතුව අපගේ වේවැල් තුවාල වලටද අත් බෙහෙතක් ගාමින් දිමියන් කැ තැන් වතුරෙන් සෝදා බෙහෙත් ගැල්වීය. කරුණේගේ සරම් කෙටි කීපයක් ගෙන අපගේ කීපදෙනකුම රැගෙන ලිඳ වෙතට ගොස් සුද්ද පවිත්‍ර කරවා ගෙන ආවේ නැන්දායි..අපගේ දෙමවිපියන් ඔවුන් දෙදෙනාගෙන් ලද දෙස් දෙවොල් කන්දරාව ඇසීමට ළඟ සිටියා නම් මැන්වැයි අපට සිතුනේ එක් වරක් නම් නොවේ
අප සියල්ලටම මීට මොහොතකට පෙර ලැබුනු ශාරීරික දඬුවම මෙතරම් දරුණු නොවීය..
අපගේ තාත්තලාට දෙස් දෙවොල් තබමින්..අපගේ ලොකු තුවාල දෙස බලමින් කඳුළු හෙලමින් නැන්දාද තම උදය වරුවම ගත කලේ අප හට සලකන්නටයි. අවසානයේ අප හට කුරහන් රොටීද සාදා කන්නට දුන් පසු නිවසේ පසු පස කාමරයකින් එලියට පැමිණියේ ලතාය.
ඈට කිසිම තුවාලයක් සිදු නොවූ නමුත් දිමියන් කෑ තැන් වල පමණක් බෙහෙත් ගල්වා තිබුනි.
අප දොලොස් දෙනාටම එතනම පොළව පලා ගෙන යන්නට හැකියාව තුබුනා නම් එලෙස කරනවා නොඅනුමානය.
"මන් හින්දනේ ඔය ගොල්ලන්ට මෙහෙම ගුටි කන්ඩ උනේ"
ලතාගේ හඬ අප කන් වල දිගු කාලයක් යනතුරු රැව් දුන් බව නියතය.
මෙම සිද්දියෙන් පසුව අපද ඈට ලතා අක්කා යනුවෙන් ආමන්ත්‍රනය කිරීමත් ඈද හේතු රහිතව අප කොල්ලන්ට තඩි බෑමද නවතා දැමීමත් සිදු වීය.
අප නිවසට ගොස් කීප දිනක්ම යනතෙක් මව විසින් කකුල් දෙකේ වූ තුවාල වලට බෙහෙත් ගැල්වූවාය.. මීට පෙර දින වල වේවැල් පාර කා සිටින විට මව පියාට දෙස් දෙවොල් තැබූවද මෙවර ඇආ ගොළු වත රැක්කේ එම දඬුමව සාධාරනීකරනය කරමිනි..
අපද කිසි දිනක එම දඬුවම පිළිබඳ වෛරයකින් සිතීමට උත්සාහ නොගත්තේ කොළු කමට වූවද අප කල වැරැද්දට එම දඬුවම සෑහේ යැයි අපගේ සිත් තුල මුල් බැස ගත් නිසාවෙනි..
වර්තමාන පරිසරය තුල ගිළුනු අයකුට මෙම සිද්ධිය හා බැඳුනු අප ලද දඬුවම ඉතා කෲර යැයි නීතිමය අංශ, සාදාචාරමය අංශ හා ළමා අයිතිවාසිකම් යන අංශ වලින් කරුණු ගෙන හැර පාමින් නොබිඳිය හැකි සේ ඔප්පු කල හැක..
නමුත් ඒ කෙසේ වෙතත්..
මවිල් වලින් ගැවසී වැසුනු කකුලේ වූ වේවැල් පහර වලින් ලත් තුවාල වල කැළල් දකින මා හට සිතෙන්නේ නම්..
මා දයාබර පියාණෙනි..නුඹලා එදා අප යහමඟ ගන්නට එලෙස නොතලා අප සුද්ද කරමින් පීඩිත වූ අයවළුන් මත වරද්ද පටවා අප බේරා නොගත් උත්තම ක්‍රියාව නිසා අපගේ ජීවිතයට ලං කලේ කුමක්ද ? එය කෙසේ වත් වචන වලින් විස්තර කල නොහැකි වූ අපූරවමය මිනිස් හදවත තුල නින්නාද වෙමින් අප ජීවත් කරවන හැඟුම් සමුදායක් බව නම් නොඅනුමානය.
"මට තවමත් හය්ය තියෙනවා උඹලට ඒ කාලෙ වගේ ගහන්න"
කියමින් හිකි හික් ගාන ලතා අක්කා අද ලොකු දරුවන් සිටින මවකි..
ඉහත සිද්දිය මතින් අප ගුණේරිස් මාමාගේ පවුල වෙත ජනිත වූ ගෞරවනීය හැඟීම අදටත් බිඳක් වත් නොවෙනස්ව පවතී...
වේවැල පාසලින් ඉවත් කර දැන් බොහෝ කල්ය. මවිපියන් වූවද ළමයින්ට තැලීමට ඉඩක් නැත්තේ ළමයින්ගේ භාරත්වය තිබෙන්නේ අධිකරණය සතුවයි..
මා කිසිවිටෙක ළමුන්ට හොඳ නරක කියා දීමට ශාරීරික දඬුවම් දීම අනුමත නොකරමි. නමුත් අද සිටින මා යනු මෙවන් සිදුවීම් සියල්ලකම එකතුවක් බව මට හැඟේ..
