තීරණාත්මක සතියක් !

කෙනෙක්ව අසාධාරණයට ලක් වෙන කොට සහ ඒ අසාධාරණයට එරෙහිව නැගී සිටියත් යහප්‍රතිඵලයක් නොලැබෙන බව සක් සුදක්සේ පෙනෙනවිට නිහඬ වීම හැර වෙන කුමක් කරන්නද ? අවුරුද්දක්.. දෙකක් -- තුනක්... නිහඬව හිටියා අවුරුදු අටක්ම.. දැන් තමයි විසඳෙන්න යන්නෙ ඒ අසාධාරනය. බලමු මොකද්ද වෙන්නෙ කියලා.. අසාධාරන පක්ශය තවමත් බලවත්..තනි මම ... මම විතරයි ! 


බිම ඉන්න මිනිහෙකුට වැටෙන්න තවත් පහලක් කොයින්ද ?
සියල්ලම නැතිවෙච්ච මිනිහෙකුට තවත් නැති වෙන්න යමක් තියෙයිද ? 
තවත් දවසකට මේ වාගේම ගිය අවුරුදු අටේ වගේම ලස්සනට හිරු පායලා එයි කුරුල්ලො කිචි බිචි ගාද්දි..


මමත් ඒ එක්කම අවදි වේවි ඒ හඬත් එක්කම දවසේ නැවුම් පැතුම් ගොන්නත් එක්කම.. 


හෙටත්.. අනිද්දත්.. ඊට පසු දිනත්..තීරණය කුමක් වුවත්.. ඒ විදියටම වේවි..


එක්කෝ ජීවිතය ගලා යාවි.. මේ විදියටම නැත්නම් හැරුම් ලක්ශයක් ඒවි ක්ශණයකින්..සියල්ල උඩු යටි කුරු කරමින්..


තත්පරෙන් තත්පරේ..ඔරලෝසු බට්ටා පැද්දෙනවා..


කාලය...කාලය ... කාලය...


නැවතීමක් නැති..

ඒක අහවරයි ! දැන් මක්කැයි කොරන්නෙ ?

ලෝකයේම සිටින ජීවීන් අතරින් මිනිසා අපූර්වතම සත්වයකු වන්නේ විවිධාකාර හේතු ගණනාවක්ම නිසාය . ඒවා පෙලගැස්වුවහොත් අනිකුත් ජීවින්ගෙන් මිනිසා වෙනස් වන්නේ කෙසේද යන්න අපට මනාව පැහැදිලි වේ. මෙම ගුණාංග අතුරින් එක සුවිශේෂී  ලක්ෂණයක් වන්නේ මිනිසාට සිනා සීමට හැකි වීමයි. හිතවත්කම පෙන්වීමට මෙය මූලික වශයෙන්ම යොදා ගන්නා උපක්‍රමයකි. අප ලංකාවේ මිනිසුන් නම් ඕනෑම නොදන්නා අයකු හමු වූවද කිසිම වෙනත් ප්‍රතිලාභ නොතකා සිනාවකින් සංග්‍රහ කිරීමට පැකිලෙන්නේ නැත. එය ලොව පුරාම ප්‍රසිද්ධ රහසකි. නමුත් වර්තමානයේ නම් මෙම වටිනා හැසිරීම යම් වෙනස්වීමකට භාජනය වන්නේද යන්න පිළිබඳ යම් සැකයක් පවතී. අප කුඩාවුන් වූ ඒ කාලයේ අපිට හොඳ හැටි මතක සිද්ධියක් වූයේ අපගේ වැඩිහිටියන් තුල වූ මේ අව්‍යාජ සිනහවයි. ගම් වලට පොදු හර පද්ධතීන් තුල තිබූ එක සුවිශේෂී ගුණාංගයක් වූ එකිනෙකා හා ඇති ලෙංගතුකම පෙන්වන ඉතා ඉහල අගයක් ගත් එක් අවියක් වූයේ සිනහවයි. 


"ආ අක්කෙ නානවද ?"


දිය රෙද්දක් ඇඳ තෙත බරිත ව සිටින ගමන් ඊළඟ වතුර බාල්දිය අදින වැඩිහිටි අක්කලාගෙන් අපි සිනහා මුසු මුහුණින් ඇසීමු. ඇස් පොට්ට වෙලාද මන්දා මෙච්චර නානවා පෙනි පෙනී නානවද අහන්නෙ කියා ඔවුන් කිසිදින අපෙන් ඇසුවේ නැත. 


සිනහමුසු මුහුණින්


 "ඔව් මල්ලි, නාන්නද ආවේ ?"


යන්න ඇසුවේ තුවායක් කරේ දමාගෙන බාල්දියක රෙදි පුරවා ගෙන සිටි අප දෙස බලමිනි. ඊට පසු යම් දෙයක් දෙඩූවද නැතුවද අප දෙපිරිස අතර යම් සුහද මිත්‍රශීලී සමාගමයක් හුවමාරු වීමට එම කුඩා දෙබස ප්‍රමාණවත්ය. නමුත් පසු කාලීනව මාධ්‍ය හරහා මෙය ප්‍රබල ලෙස හාස්‍යට ලක් කර අද දින නම් මෙවන් මෝඩ ප්‍රශ්ණයක් අසනවා තබා සිතීමටවත් ඉඩ නොතබයි. අද දින මෙසේ මල්ලක් රැගෙන කඩේ යන අයකු දැක ඔහුගෙන් 


"ආ කඩේ යනවාද?"


 යන්න ඇසුවහොත් ලැබෙන පිළිතුර වන්නේ 


"නෑ මේ පීනන්න යනවා "


 යනුවෙන් කොක් හඬලා සිනහා සීමයි.ඊ ළඟ දිනයේ මෙය සිතේ තබා ගන්නා අර ඉහත කී පුද්ගලයා නැවත එම ප්‍රශ්ණය කිසිදා නොඅසනු ඇත. ඒ වෙනුවට ඔහුට කතා කිරීමට කිසිවක් නැත. තමන්ගේම සහෝදරයෙක් වන් අයකු මුණ ගැසුනත් බුම්මා ගෙන යනු විනා කතා කිරීමට කිසිවක් නැත. මෙයින් බිඳී ගියේ අපේ වටිනා සාර ධර්මයක් නොවේද ? එකිනෙකාගේම ලෝක වල තනිවූ හුදකලා මිනිස් සමාජයක්  ගොඩ නැගෙමින් පවතී කියූවහොත් එය සම්පූර්ණයෙන්ම වැරදි නොවේ. වර්තමානයේ ගම් වල මේ තත්වය තරමක් වෙනස් වූවත් නගර වල මේ තත්වය ශෝචනීය බව මාධ්‍ය හරහා නිරන්තරයෙන්ම ප්‍රචාරය වන ප්‍රවෘත්ති තුලින් අපට අවබෝධ කර ගත හැක. 


තත්වය කෙසේ වෙතත් මිනිසාගේ මූලික ආශාවක් වූ රංචුවක් ලෙස ජීවත් වීමේ ආශාව කිසිවිටෙකත් වෙනස් කල නොහැක. අප කුමන වාතාවරන වල, කුමන තත්වයන්ගෙන් සිටියත් කුමන වයස් කාණ්ඩවල සිටියත් අප වඩාත් කැමැත්තේ අළුතින් නොදන්නා අයකු දැන ගැනීමට නොවේද ?  වැඩිම යහළුවන් ගනනාවක් සිටින තැනැත්තා වඩාත් සතුටින් සිටින්නේ යන්න මගේ පුද්ගලික මතය වූවත් එයට බොහෝ අයෙක් එකඟ වනු ඇත. අයකුගේ වටිනාම වස්තුව කුමක්ද යන්නට මා නම් දෙන පිළිතුර වන්නේ ඔහුට සිටින යහළුවන් පිරිස යන්නයි ! එක ජාතියේ කුරුල්ලෝ එක අත්තේ වහන්නේ යම් පරමාර්ථයක් ඇතිවය... එය ඔවුන්ට සතුට ගෙන දෙනු නියතය..


මෙය බ්ලොග් ලෝකයට, සිංහල බ්ලොග් ලෝකයටද වෙනසක් නැතැයි මට සිතේ.


ලියන දෙය කෙතරම් නීරස වූවත් , නොවටිනා වූවත්, එය තමන්ගේ ජීවිතයේ යම් සුළු සිද්ධියක් වූවත් එය ලිවීමට ගන්නා උත්සාහය කැමැත්ත, පෙළඹීම අනිවාර්‍යෙන්ම අගය කල යුතුමය. අද මෙසේ ලිවීමට පටන් ගන්නා කුඩා අංකුරය කොතරම් දුර ගොස් කොතරම් පතාක ගසක් වනුදැයි කීමට කිසිවකුත් නොදනී. අප පොහොර සහ වතුර දමා බැලිය යුතුමය. මෙය සිංහල සයිබර් අවකාශයට මුදා හරින සියළුම සිංහල බ්ලොග් කරුවන්ට අදාල නොවන්නේද යන්න මගේ සිත තුල දැවෙන ප්‍රශ්ණයකි. මගේ පුද්ගලික මතය නම් කුඩා වූවද නිර්මාණය ඇගයීමකට ලක් කලයුතුයි යන්නයි. 


නමුත් අද කනගාටුවට කරුණක් ලෙසින් බොහෝ අවස්ථාවල ඇස ගැටෙන්නේ එයට ප්‍රතිවිරුද්ධ දෙයයි ! 


කෙසේ වෙතත් පසු ගිය කාලයේම සිංහල බ්ලොග් ලියන පිරිස් ගාල්ලේදී හමු විය යුතුයි යන අදහසත් සමඟම බොහෝ පිරිසක් එයට දායක වී , සංවිධානය කර හමුවක් ලෙස එකට එකතු වී සතුටින් විසිර ගිය මොහොතකයි අප මේ පසු වන්නේ.. මේ ඵල ගැනුනේ සංවිධායකයන් ලෙස ප්‍රමුඛ පෙල ගෙන ක්‍රියා කල කිහිප දෙනකුට අන් සියල්ලම එකඟ වීමයි. මෙහිදී සියල්ලන්ම බ්ලොග් ලියන බව දන දැන වූවද ,


"ඔයා බ්ලොග් එකක් ලියනවද ?"


යන ප්‍රශ්නයට සිනහ මුසු පිළිතුරක් ලෙස ලැබුනේ ,


"ඔව්, ඔව්, අර බ්ලොග් එක ලියන්නේ මන්"


යන්නයි. මෙතන ගොඩ නැගුනේ අපෙන් විටෙක ගිලිහී ගිය සහෝදරත්වයේ සළකුන නොවේද ? ලෙංගතුකම නොවේද ? එකිනෙකා හැඳින ගනිමින් සිනහා නගමින්, කෙලි දෙලෙන් හා ප්‍රීතියෙන් ගත කල ඒ සීමිත වූ කාල සීමාව කෙතරම් ප්‍රබලද යන්න දැනෙන්නේ මේ දැන් නොවේ.. හෙටයි...අනිද්දායි ! ලබන මාසයේයි ! එසේ නොවේද ? 

ෆොටෝ එක ඉස්සුවෙ අභීතගෙ ඇල්බම් එකකිනි. අවසර ලබා ගෙන නොමැත. 


ඒ ලෙංගතු හිනාවත් සමඟ නැවතත් ඒ හෙට, අනිද්දා, ලබන මාසයේ අපි හමු වෙමු මීටත් වඩා උඩ පැන පැන හිනා වෙන්නට ! හිනා වෙමින් යම් ලොකු අරමුණක් ඉටු කර ගන්නට ! 

කොන්ක්‍රීට් ආදර්ශ ගොවිපළ හා අපි නොදන්න චෙස් !

"ලියන්නා එහෙනම් අපේ මුණුබුරායි මිණිබිරී දෙන්නවම මේ ආදර්ශ ගොවිපළ බලන්න එක්ක යන්න...ඩ්‍රයිවර් එක්ක විතරක් යැව්වට වැඩක් නෑ..ඔයා ඉතින් ගම් පළාත්වල ඒවා ගැන දන්න නිසා..වැඩිපුර කියලා දෙන්න පුළුවන් !"

ගෙදරට - ඒ කියන්නෙ මගේ ඇනෙක්ස් එකට - වෙලා ජොළියෙ ඉන්න හිතන් හිටපු ඉරිදාවක් ඔන්න ඔහොමයි ගෙවෙන්න යන්නෙ.. මගේ ඇනෙක්ස් එකේ අයිතිකාරයාගේ රට ඉන්න පුතාගෙ දුවයි පුතයි එක්ක මට සංචාරයක් සෙට් වුණේ ඔහොමයි. ගෙවල් හිමියකුටත් වඩා ඥාතියකු බඳු ඔහුගේ ඉල්ලීම කෙසේවත් බැහැර කිරීමට නොහැකි නිසා මේ කොන්ක්‍රීට් නගර සීමාවේම අසලක වූ කෘතීමව සකසන ලද ආදර්ශ ගොවිපළ නැරඹීමට සම්පූර්ණ දවසක්ම ගත කිරීමට සිදු විය. ආදර්ශය කෙසේ වෙතත් නියම සජීවී ගොවි ගම්මානයක වසර 20කට නොඅඩු කාලයක් ගත කල මා හට මෙවන් කෘතීමව සකසන ලද ගොවිපළක ඇති අරුමය සිත නැගෙත්ම නිතැතින්ම ඈනුමක් දෙකක් පිට වීම සිදු විය. මෙය එතරම්ම අලස උදාසීන කාර්යයක් විය.


නමුත් කල හැකි දෙයක් නැත. බැඳ ගත් බෙරය ගැසීමටම සිදු වේ. එම ඉරිදා දිනය..උදෑසන ආහාර ගත් සැණින් වාහනයේ රියැදුරු මා සහ දරු දෙදෙනා කැමරා, දහවල් කෑම , වතුර, පලතුරු සහ තවත් කෙටි කෑම බෑගයන් සහිතව ගමන ආරම්භ කළෙමු. මීට පෙර මෙම ආදර්ශ ගොවිපළ පිළිබඳ ලිපි කියවද්දී මා සිත නැගුණු සෝපාහාස සිතුවිල්ල තවම බැහැරව ගොස් නැත. නගරයේ සිටින අය සජීවී ගොවිපළවල් වෙත ගොස් එහි නියම අත්දැකීම් ලබා ගන්නවා විනා මෙවන් කෘතීම පරිසරයන් තුළ කෙසේවත් ප්‍රායෝගිකව ගොවි ජීවිත අත් විඳිය නොහැකිය. මෙය හුදෙක් තවත් එක් මුදල් ගරා ගන්නා ව්‍යාපෘතියක් පමණක් බව මා කිහිප විටෙකම මිතුරන් සම්ඟ තර්ක කළෙමි. ඔවුන් අද මා මෙලෙස මෙම ගොවිපළ වෙත යන බව දන්නේ නම්.. හික්ස්...දෙකොනින්ම හිනා වෙනු නියතය.දරු දෙදෙනා අතොරක් නොමැතිව නගන ප්‍රශ්න වලට මා සහ රියදුරා පිළිතුරු දී හෙම්බත් වෙද්දී..අප ප්‍රධාන මාර්ගයෙන් හැරුණේ අතුරු මාවතකටය. 


කෙළවරක් නොපෙනෙන තරමේ ඉද්ද ගැසූවක් මෙන් කෙළින් පාරේ දිගටම කොහොඹ ගස් සරුවට දෙපැත්තේම වවා ඇත. 


"අමරේ අයියෙ පොඩ්ඩක් වාහනේ නවත්තන්න"


මාවතේ මැද හරියේදී මාගේ ඉල්ලා සිටීමට රියදුරු අවනත විය. වායු සමන රියේ දොර හැරි සැණින් නාස් පුඩු තුළින් පෙනහලු කරා ගමන් කල හුස්ම පොද මා විස්මයට පත් කරමින් දෙපයේ ඇඟිලි දක්වාත්, දෙ අතේ ඇඟිලි දක්වාත් ගමන් කරනු මා හට හොඳින්ම දැනෙන්නට විය. තවත් හුස්මක් ළය පුරා ගත් මා..හට දැනුණේ..වචනයෙන් කිව නොහැකි තරමේ සැහැල්ලුවකි. ඇඳුම් වලින් ආවරණය නොවූ ශරීරයේ දැවටෙන මුදු, මදක් සිසිල් මදනල..මා අමුතුම ලෝකයකට ගෙන ගියේය..දරුවන් දෙදෙනා සමඟ ඈතට දිවෙන කොහොඹ ගස් සමූහය සහ දෙපසින් ගලා යන සිහින් ඇල දොළ..සමගින් සවන් පිනා යන සිහින් සුළඟේ ශබ්දයට ලතාවකට ගී ගයනා සියොතුන්ගේ ශබ්දය.


"යන් ලියන්නා සර්.. එන්න බේබි ගොවිපලේ බලන්න ගොඩාක් දේවල් තියෙනවා..ඉක්මනට ගියොත් බලන්න පුළුවන්.. අක්කර විසි ගාණක්ලු "


රියදුරුගේ හඬින් මෙලොවට ආ අප නැවත රියට ගොඩ වූයෙමු. 


"ඒසී ඕෆ් කරන්න අමරෙ අයියා..අපි ග්ලාස් ඇර ගෙන යමු "


කුමක්දෝ දමා යන්නට නොහැකි දුකක සේයාවක් මසිතේ පැලපදියම් වේ. කොහොඹ වැටිය අවසන පාර දෙපැත්තේම සරුවට වැඩුණු සූරියකාන්ත, දහස්පෙති, කූඩලු , හෙන්දිරික්කා , ගැට පිච්ච, ඉද්ද ආදී ගම් වලටම ආවේණික වූ මල් ගොමුව අවසානයේ ගොවි පලේ දොරටුව විය. අවසර පත් ගන්නා ඉසව්වේ පොල් කට්ටක වත් කල කහට සමඟ ලැබුණු කිතුල් හකුරු කෑල්ල...කලකින් ලද අමෘතය මෙන් විය.


අවසර පත් වල තරමක් ඉහළ මිල මා තරමක් මවිතයට සහ සිත තුළ කැකෑරෙන ගිනි පුපුරකට ගිනි ඇවිලෙන්නට විය.මිනිස්සුන්ගේ සල්ලි සූරා කා ලාභ උපයන තවත් එක ව්‍යාපෘතියක් යන්න තහවුරු කිරීමට තවත් සාක්ෂි කුමකටද ? 


මන් හිතපු දේ හරි මොර ගාමින් හදවත කුරිරු සතුටකින් ඉපිලෙන්නට වූවත්..අප හට ලබා දුන් මාර්ගෝපදේශකයා දුටු සැණින් එය නිවී ගියේය. මහලු වියට ආසන්න සුදු වූ කොණ්ඩය සහ රැවුල සමඟ බුලත් විට කා රත් පැහැ වූ තොල් අතරින් පැන නැගුණු අව්‍යාජ සිනහව අප සැමගේම සිත් ගත් බව නොකිව මනාය. අපේ ගමේ ගොවියකු වූ පියා මෙන්ම ඔහුද බර අඩි තබමින් අපට ඉස්සර වූයේ දරු දෙදෙනා දෙ අතේම එල්ලා ගනිමිනි. 


"හා ළමයි දැන් සේරම ඔය සපත්තු ගලවලා මෙතනට දෙන්න..අපි ඇවිදින්නෙ පයින් සපත්තු නැතුව..ආපහු එනකොට මෙතනින් ගනිමු" 


දරු දෙදෙනා අකමැත්තෙන් වූවද එයට අවනත විය.
මා හඬ අවදි කළෙමි.


"Son you will hurt your feet dear, please don't. We will clean our shoes later.."


සිහින් මදහසක් මුව රඳවා ගත් අපේ මාර්ගෝපදේශකයා, 


"Excuse me Sir, How are you going to feel the real farm life with those shoes ? Just trust me, You will feel better without shoes. A little bruise here and there is nothing serious Sir !"


මදක් බ්‍රිතාන්‍ය ඌරුවට ළංවූ වචන උච්ජාරණය මා අල්ලා පොළවේ ගැසුවාක් මෙන් විය. දුව මා දෙස බලමින් දිව දිගු කර විරිත්තන්නට විය. උද්ධච්ච නාකි මිනිහෙක්..මෙතන ජොබ් එක කරන්න ඕනි නිසා ජීවිතේ අන්තිම කාලෙ ඉංග්‍රීසි ඉගෙන ගන්න ඇති. මද නොරිස්සුමක් මා හිත තුළ පැලපදියම් වන්නට විය.


නිහඬ වූ මාද පාවහන් ගලවා ඔවුන් හා එක්වීය. එක යායට පෙනෙන කුඹුරු යායක් අප දෙනෙත් ඉදිරියේ විද්‍යාමාන වන්නට විය. ලා කොළ පැහැ..අඟලක් දෙකක් උසට වැඩුණු කුඩා ලියැදි සහිත කුඹුරු යාය..දෙඇසට සිසිලසක් ගෙන එන්නට සමත් විය. කුඹුරේ නියර මත තරමක් උසට වැඩුණු තණ ගොල්ල මත පා තබනවාත් සමඟම.. කුඩා තණපත් අග බැඳී තිබූ සියුම් පිනි බිඳු පා මත පතිත වෙමින්..පාදයන්ට ගෙන ආවේ සියුම් සිසිලසකි. තණ පත් අග නිරුවත් යටි පතුල මත දැවටෙන විට සියුම්ව දැනෙන කිතිය...මා ගෙන ගියේ වචනයෙන් කිව නොහැකි තරම් සියුම් ආස්වාදයකටයි..මුළු සිරුරේම ඉන්ද්‍රීයයන් අවදිවී මා හට අවට පරිසරයේ සියුම් භාවයන් හා එකාත්මික වන්නට විය..


Come oooon uncle ! What are you waiting there freeze !?


ඔවුන් හා මා අතර පරතරය මා අඩු කළේ දුව ගොස්ය... මා හට සිහි වූයේ කුඩා කාලයේ දිනය පුරාම සරුංගලයක් අතැතිව ගම පුරාම ඇති කුඹුරු නියර දිගේ දිව ගිය කිසිම බරක් පතලක් නැති වගකීමක් නැති ජංගි කොටයක් ඇඳි කොලු ගැටයාය..


"සර් අපි යමු අර බිත්තර වී ගබඩාවට.. එන්න මේ නියරෙන් බැහැලා අපි කුඹුර මැදින් යමු.."


එක පේළියට රටාවට සිටුවා ඇති ගොයම් පැල කට්ටි අතර පොහොර දැමීමට සකසා ඇති කුඩා ඉඩ තීරුව මැදින් මේ තිදෙනා ගමන ආරම්භ කළේය. කී වාරයක් නම් අප මෙසේ ගොස් වල් නෙලා ඇත්දැයි මට සිහියට නගා ගත නොහැක.


"Uncle Why are you silent today ?"


මා වර්තමානයට පැමිණිය යුතුය..නැතහොත් අපේ මාර්ගෝපදේශක සිල්වා අංකල් මා උමතුවෙන්දැයි බලනවා නිසැකය.අඟලක් දෙකක් පමණ වූ මඩ සහිත වතුරේ චක චක හඬින් මහත් සතුටින් අප පිය මැන්නේ කුඹුරු යාය මැද වූ පිදුරු සෙවිලි කර වරිච්චි බිත්ති හා ගොම මැටි ගා පිරියම් කල නිවෙස වෙතටයි. එහි බිත්තර වී සැකසීමේ සිට ඒවා තවාන් කිරීමට බීජ පැල ඇදෙන තත්වයට ගෙන එන තෙක්ම වන ක්‍රියාවලිය එහි සජීවීව දක්වා තිබිණි.


ගමේ අපගේ නිවසේ සාලයේ පසෙක වතුරේ පොඟවන ලද වී ගොඩක් තෙත ගෝනි වලින් හා හබරල කොළ වලින් වසා ඇත. මමත් චූටි අක්කාත් බලා සිටින්නේ එහි කුඩා මුල් මතුවී වී ඇටයේ එක පැත්තකින් කුඩා අංකුර එළියට ඇදෙන තුරුය. මා වඩාත් ආශා කළේ කාටත් හොරෙන් අංකුර ඇදෙන වී ගොඩතුළට අත දමා ගෙන සිටින්නටය..එහි තුළ ඇති මද උණුසුම සමඟ එන සියුම් කිරි සුවඳ විඳ ගැනීමට කාලයෙන් බාධාවක් නැත.. විටින් විට එම වී ඇටයක් කටේ දමා සපා එහි සිහින් කිරි සහ පැණි රස විඳීමට කාගෙන්වත් බාධාවක් නැත.


"එන්න පුතා , එන්න දුව මේ හැදී ගෙන එන පැල අත ගාලා බලන්න"


මමද ඔවුන් හා එකතු වූයෙමි. 


"පුතා හෙමීට ඔය පැළ කැඩෙන්නෙ නැති වෙන්න ඇඟිල්ල දමලා බලන්න ඒ ඇතුළෙ රස්නෙ"


පොඩි උන් දෙදෙනා විමතියට පත් වේ..


"ලියන්නා අංකල් දන්න දේවල්"


ඔවුන් තිදෙනාටම හොරෙන් මා අංකුර ඇදී ගෙන එන වී ඇට කීපයක් අත්ලේ සඟවා ගත්තේ ලද විටෙක රස බැලීමටය.කුඹුරු යායේ ඉහළට වන්නට මදක් මේරූ ගොයම් මෙන්ම අවසන් කෙළවර රන්වන් පැහැයෙන් හිස්බිමට නමා ගත් සරුසාර ලි‍යැදි කීපය..හරහා අප ඇවිද ගියේ මහත් වූ ආනන්දජනක හැඟීමකිනි. 


"බලන්න පුතා වී ඇට පැහෙන කොට මුළු කරලම බිමට නැමෙනවා"


"ආ..."


"අපි මේ කුඹුරු යායම අස්වද්දන්නෙ කිසිම රසායන බෙහෙත් පලිබෝධ නාශක, කෘමි නාශක පාවිච්චි කරලා නෙවෙයි..කොහොඹ වගේ සාම්ප්‍රදායික බෙහෙත් වර්ග වගේම කාබනික පොහොර වලින්ම තමයි."


සිල්වා අංකල්ගේ හඬ මා විමතියට පත් කරයි.


"එන්න පුතා දුව ගන්න මේ කූඩ දෙක අපි යන්නෙ ඊළඟට එළවළු කොරටුවට..මන් කියලා දෙන්නම් හොඳ මෝරපු එළවළු කොහොමද තෝරා ගන්නේ කියලා.. ඔයාලා දෙන්නා තෝරල කඩන එළවළු ඔයාලට ගෙදර ගෙනියන්න දෙනවා. මහත්තයාටත් ඕනිද?" 


බුලත් කසට බැඳුණු මුවින් නැගෙන අව්‍යාජ සිනහව මැද ඔහු අසයි.


 "එපා අංකල් පොඩි අයට දෙමු. "


මතකයට නගා ගත හැකි සියලුම වර්ගයේ එළවළු එහි වවා තිබුණි. පොඩි උන් දෙදෙනා අත ඇති කූඩා දෙක විවිධාකාර එළවළු වර්ග වලින් පිරී තිබුණි..ඊටත් එහා උන්ගේ හිත් පිරී ඇති බව ඔවුන්ගේ දිලිසෙන දැස් කියාපායි. 


"ඔන්න පුතා දුව ඔය එළවළු ගෙදර ගෙනිහින් සේරම උයා ගෙන කන්න ඕනි. වස විෂ නැහැ ඕවායෙ ඔය සුපර් මාර්කට් වලින් ගන්න ඒවා වගේ"


"කොහොමද සිල්වා අංකල් අර වගේ ටිකට් වලට පොඩි ගණනක් අය කරලා මෙච්චර වියදමක් දරන්නෙ මේක බලන්න එන අය වෙනුවෙන් ?"


මගේ සිත තුළ කැකෑරෙන ප්‍රශ්නය එළියට පැන්නේය. කට තුළ වූ විට හපය එළියට දමා අසළවූ කුඩා දිය දහරෙන් වතුර දෝතට ගෙන මුව සෝදා ගෙන ,


"මහත්තයා අපි මේ ගොවිපළ කරන්නෙ සේරම ආණ්ඩුවේ ලොකු ජොබ් කරලා පැන්ෂන් එක අරන් ඉන්න ටීම් එකක්. අපිට ලොකු පඩියක් හම්බ වෙනවා.මේකෙන් පඩි ගන්නෙ නෑ..බලන්න මේ වගාව, ගස් කොළන් එක්ක අපි ආයි ආයි ඉපදිලා ළමා කාලය ගෙවලා තරුණ වෙනවා..ජීවිතේ පිරිලා යන්නෙ ඒ සතුටින්..සල්ලි වලට ගන්න බැරි"


මේ මඩ ගොඩේ දණ බිම ඇන මේ උතුම් පුද්ගලයාට වැඳ නොවැටෙන්නේ මන්දැයි මගේ සිත මුරගායි.


"එන්න සේරම අපි යන් සත්තු ගොවි පළට..අපේ සේරම පොහොර එන්නෙ එතනින් තමයි."


මනාව සකසන ලද සත්ව ගොවිපළ මට සිහි කළේ බටහිර චිත්‍රපට හෝ වාර්තාමය චිත්‍රපට වල දැක ඇති සිද්ධි සමූහයකි. එයද බොහෝ තරුණ හා මැදිවිය ඉක්මවූ බොහෝ පිරිසකට රැකියාව දෙන ස්ථානයක් බවද පෙනී ගියේ..නමුත් රැකියාවක් කරන බහුතරය්කගෙන් දිස් වන වෙහෙසකාරී,නොසන්සුන්, පීඩනකාරී පෙනුම වෙනුවට ඔවුන්ගෙන් දිස්වූයේ මනා නින්දක් ලද මේ සැණින් අවදි වූ පිරිසකගේ පෙනුමකි. සියල්ලෝම අව්‍යාජ සිනහවකින් මුව සරසාගෙන වචනයක් දෙක දෙඩීමට පසු බට නොවීය.


"මහත්තයා ඕන්න අල බෝග වගාව එක්ක මල් බලන්න විතරයි තව තියෙන්නෙ. එහෙමනම් අපි ඔය ඉස්සරහා ළිඳෙන් නාලා.. දවල් කෑම ගමු"


 මාගේ දෑස යොමු වුණේ අතබැඳි ඔරලෝසුව වෙතටයි. පැය තුන හමාරක් ගෙවුණෙ කොහොමද ? ඉදිරියේ වූ එළි මහන් භූමිය මැද විශාල කුඹුක් ගසකි. එහි පාමුල විශාල ළිඳක්ද එයට යාව කුඩා නොගැඹුරු පොකුණක්ද විය. 


"දූ පුතාලා ඔය පොකුණේ නාන්න.. එන්න මහත්තයො"


දරු දෙදෙනාට විධාන අවශ්‍ය නැත..දෙදෙනාම පොකුණ තුළ ජල ක්‍රීඩා පටන් ගති.


 "මහත්තයා නාන්න අඳින්න යමක් ගෙනාවෙ නැද්ද ? එන්න මන් සරමක් දෙන්නම්.. "


රහසින් කනට කොඳුරා


 "හොඳ කිතුල් රා තියෙනවා..පොඩ්ඩක් බොමුද මහත්තයා?"


ජීවිතයේ පානය කල හොඳම පානය එය විය.


කුඹුක් ගස පාමුලින් ගලා එන දිය දහරෙන් නා ගත් මා හට ඒ වන විට දැනෙමින් තිබූ වෙහෙස අතුරුදන් වූයේ කෙසේදයි මා තවමත් නොදනී.
දිවා ආහාරය වූයේ මඤ්ඤොක්කා,බතල, වැල් අල ආදී අල වර්ග වලින් සමන්විත කැකුළු හාලේ බත් සමඟ එළවළු කිහිපයකි. මස් හෝ මාළු නොමැතිව කෑම දෙසවත් නොබලන දරු දෙදෙනා බඩ පුරා කන ආකාරය මා මවිතයට පත් කළේය. දිවා ආහාරයෙන් පසු මදක් විවේක ගෙන අප මල් වගා භූමිය හරහා අපේ ගමනාන්තයට ළඟා විය. 


නැවත නැවතත් ආවර්ජනය කරමින් අමන්දානන්දයට පත් විය හැකි හෝරා කීපයක් අප ගත කර තිබුණි. මාගේ පසුම්බියේ වූ සියලුම මුදල් ගෙන එය අප මෙම ගොවිපළට ඇතුළුවීමට වැයකළ මුදල මෙන් හතර පස් ගුණයක් වූවත් දෙවරක් නොසිතා කවරයක බහා අපගේ මාර්ගෝපදේශකයා අත තැබීය. 


"මහත්තයලා මේ බෙලි මල් වතුර බොන්න.. මන් ටක්ගාලා එන්නම්"


සිල්වා අංකල් අතුරුදහන් වූයේ කොහාටදැයි සිතා ගත නොහැකිවිය. අප සමු ගැනීමට මොහොතක් තිබියදී ඔහු අප වෙත ආවේ සිනහා මුසු මුහුණකිනි.


"අපි සල්ලි භාර ගන්නෙ නෑ මහත්තයා රිසිට් එකක් නැතුව..මෙන්න රිසිට් එක. අපි මෙතනට එන හැමෝටම මේ තෑගිපාර්සලය දෙනවා..වටිනා පැල ටිකක් ..ඉඩ තියෙන තනක හිටවලා දමන්න මහත්තය"


"එහෙනම් අපි ගිහින් එන්නම් සිල්වා අංකල්..අපි ආයිමත් එනවා"


 ඔහුගේ දෑතම අල්වා ගනිමින් මම ඔහුගෙන් සමු ගත්තත්..දමා යන්නට බැරි දෙයක් අකමැත්තෙන් වූවත් දමා යනවා යන හැඟීමක් මා සිත සමඟ පොරබදන්නට විය...


මීටම නොදෙවෙනි වූ සජීවී ගොවි ගම්මානයක්ම වූ අපේ ගම වෙත යා යුතුමය.. යන අදිටන මා සිත තුළ තැන්පත් වූයේ.. අමරේ අයියා වාහනය පණ ගන්වනවාත් සමඟය.


පසු දින කාර්යාලයට පැමිණි මා අපගේ පාලන අධ්‍යක්ෂ වෙත ගියේ දහසක් බලාපොරොත්තු ඇතුවය. තමා අසල වූ පරිගණක තිරයත් මේසය මත වූ ගොනු කිහිපයත් දෙස වරින් වර බලමින් ඔහු මා දෙස බැලුවේ නොරිස්සුම් ස්වරූපයක් මුහුණට ආරූඨ කර ගනිමිනි.


"සර් මට සති දෙකකට නිවාඩුවක් ගන්න ඕනි"


"What ? What are you talking Mr.Liyanna ? සති දෙකක් නිවාඩු අරන් කොහොමද? මේ අවුරුද්ද අන්තිමේ වැඩ වැඩිම කාලෙ..ඕනිම නම් දවස් දෙකක් ගන්නවා"


නැවතත් තම එක අතක වූ ගොනුවත් පරිගණක තිරයත් දෙස නෙත් යොමන්නට විය.


"සර්.."


"WHAT?"


මහා හඬින් ගොනුව මේසයට අත හැර කෝප සහගත දෙනෙතින් මා දෙසට හැරුණේ උපැස් යුවලද ගලවමිනි...

2012 හිනා වෙන්න උඩ පැන පැන !

එක දිගටම පිපිරුණු රතිඤ්ඤා වැල එකින් එක අඩුවෙලා ගිහින් හිටපු ගමන්ම එකක් දෙකක් පත්තු වෙන අවස්ථාවට ඇවිත් ! මගේ කකුල් දෙක ළඟම බයෙන් වෙව්ලා වෙව්ලා ගුලි ගැහිලා හිටපු බල්ලො දෙන්නත් හෙමිහිට හෙමිහිට එළියට ඇදුණා.. ඒ ගොල්ලන්ගෙ කන් වලට දැනෙන ශබ්ද සංවේදී බව වැඩි නිසා අපිවත් උඩ යන රතිඤ්ඤා සද්දෙ කොහොමද දැනෙන්නෙ කියලා තේරුම් ගන්න බෑ.. ඉඳලා හිටලා පත්තු වෙන රතිඤ්ඤා වලට වාහන වල සොරකම් වළක්වන සයිරං සද්දෙත් ක්‍රියාකාරී වෙලා..අඬනවා.. 


හැමදාම වගේ හිතට එන අදහස තමයි අපරාදෙ මේ පුච්චන සල්ලි කියන එක එක්කම එන සිතුවිල්ල තමයි රතිඤ්ඤා හදලා ජීවත් වෙන පවුල් කීයක් නම් මෙතනින් රැකෙනවද කියන එකත් එක්කම මුල සිතුවිල්ලෙන් නැගෙන සියුම් තරහව හිරු දුටු කදෝපැණියන් වගේ නැති වෙලා යනවා. 
හැම අවුරුද්දෙම මම හිත ඇතුළෙන් පුනර්ජීවයක් ලබා දෙන කතන්දර කීපයක්ම තියෙනවා..මොකද මේ කතන්දර තුළින් මගේ ජීවිතයට ලැබිච්ච දේවල් බොහෝ නිසා..දැන් ඉතින් බ්ලොග් එකක් තියෙන නිසා ඒක මගේ සහෘදයන් එක්ක බෙදා ගන්න හිතුව. 

මේ කතාව අඩංගු ලිපිය මන් මුලින්ම කියෙව්වෙ 1995 නැත්නම් 1996 වගේ කාලෙ රීඩර්ස් ඩයිජස්ට් සඟරාවෙ තිබිලා. මෙය කියවන්න ඉස්සර මම බොහෝම පසුතැවිල්ලෙන් හිටි කාලයක් තිබුණා..මගේ ජීවිතය සම්බන්ධව ..පොඩි පොඩි දේවල් වුණත් අඩු පාඩු සිද්ධ වෙන කොට මන් තරහින්, කලකිරීමෙන් සහ නොසන්සුන්කමකින් හිටියා.. ජීවිතය පරිපූර්ණ විය යුතුයි සතුටින් ඉන්න කියන මතයේ තමයි හිටියේ.. ඒත්...


එක පරිපූර්ණ රෝදයක් තිබුණලු. කිසිම ඇදයක්, අඩුවක් , පාඩුවක් නැති.. ඒ නිසාම ඒ රෝදයට පුළුවන් වුනාලු හැකි උපරිම වේගයෙන් පෙරළිලා යන්න.. එහෙමම ගියාලු එයා.. කඳු, මිටියාවත්, හෙල්, වැටි, ගංගා , දිය ඇලි පහු කරමින් සහ වේගයෙන් යන නිසාම ඒවා තිබුණද කියන එකවත් මේ රෝදය දන්නෙ නැතිලු.. ඒත් එක දවසක රෝදයට දැනුණා මහා අමුත්තක් ! බැලින්නම් එක කෑල්ලක් හැලිලා මග කොහෙ හරි !!!! දුකට, කනගාටුවට සහ බියට පත් වෙච්ච රෝදය - දැන් කෑල්ලක් අඩු නිසා - ඉස්සර වගේ වේගෙන් යන්නත් බැරි නිසා.. බකල් ගහ ගහා තමන් ආපු පාරේ ආපහු යන්න පටන් ගත්තලු නැති වෙච්ච කෑල්ල හොය හොයා..තමන් පහු කර ගෙන ආපු ළඟම තියෙන පඳුර ඇතුළෙ බලපුවහම දැක්කලු ලස්සන පාට පාට මල් පිරිච්ච ගහේ මල් වල වහලා පැණි බොන සමනල්ලු සහ මිහිරි හඬින් ගී කියමින් නටන කුරුල්ලො රැළ.. පඳුර අස්සෙ පුළුන් බෝල වගේ හිටපු හා පැටව්..ගුම් ගුම් හඬ නගන මී මැසි රංචුව !... ඔය වගේ හැම පඳුරක් අස්සෙම තියෙන අසිරිය ඇහැ ගැටෙමින් ... තමන් පහු කර ගෙන ආපු කඳු වැටි... දිය ඇලි.. මං මාවත්, ගොවි පළවල් සහ කොටින්ම කියනවානම් සොබා දම් මෑණියන්ගේ සියලුම සුන්දරත්වයන් දුටුවලු මේ රෝදය.. 


මේ ඉස්සෙල්ල ඇහැ නොගැටුණ සවන් නොවැකුණ මේ සුන්දරත්වයෙන් නොදැනුවත්ම සිත ප්‍රමෝදයෙන් පිරිලා යන මොහොතක රෝදය දුටුවාලු තමන්ගෙන් ගැලවිලා ගිය කෑල්ල එක පඳුරක් අයිනෙ වැටිලා තියෙනවා.. මොහොතක් කල්පනා කරපු රෝදය තීරණය කළා සම්පූර්ණ රෝදයක් විදියට වටපිට සුන්දරත්වය නොපෙනෙන වේගයකින් යනවාට වඩා අහන්න , දකින්න තියෙන සුන්දරත්වය විඳිමින් ප්‍රීතියෙන් තමන්ගෙ ගමන යන්න අඩු වෙච්ච කෑල්ල නැතුවම !


මේ කථාවේ හරය විදියට මම හැමදාම අලුතින් ඔළුවට ගන්නෙ සතුටින් ඉන්න ජීවිතේ පරිපූර්ණ වෙන්නම ඕනි නෑ. තමන්ගෙ අඩු පාඩු වෙච්ච දේවල් හොයන් හෙමිහිට අවට සුන්දරත්වය විඳිමින්කොහොමත්ම ළඟා කර ගන්න පුළුවන් ඉලක්කයන් වෙත යන එක තමයි ජීවිතේ වඩා හොඳ කියලා කියන කාරණය තමයි. එක් එක් අයගෙ ජීවිතය සහ ජීවිත දර්ශනය එකිනෙකාට වෙනස් නිසා මේ කාරණය ගැන හැමෝම එකඟ විය යුතු නෑ. ගන්න යමක් තියේ නම් ගන්නවා හැර..


අනිත් උපදේශය තමයි මන් මටම දෙන "ඔළුවට හෙණ හතක් වැදුණත් කමක් නෑ.. දත් ටික ඉතුරු වෙලා තියේ නම් හිනා වෙයන් උඩ පැන පැන 2012 මේ අවුරුද්දෙත් "
කියන කාරණෙ තමයි. 


හැබැයි ඉතින් මොන හෙණ වැදිල්ලක්ද ? දිනපතාම උඩ පැන පැන හිනා වෙන්න කාරණා නම් යෙදිලා තියෙනවා..එක දිගටම ! ඔය තියෙන්නෙ ලොකූ එකක් ජනවාරි 7 වෙනිදාම !


එහෙනම් අපි හැමෝම සතුට, හිනාව , මිත්‍රත්වය, සහෝදරත්වය දෝතින්ම අරගෙන තත්පරෙන් තත්පරේ, විනාඩියෙන් විනාඩිය, පැයෙන් පැය, දවසින් දවස, සතියෙන් සතිය මාසෙන් මාසෙ ගිහින් 2012 අවුරුද්ද තුළ කරපු සියලුම දේ ගැන හිනා වෙමු තෘප්තිමත්ව 2012 දෙසැම්බර් 31 වෙනිදාට මීට වඩා සිය දහස් ගුණයක් එකතු වෙච්ච තත්පරේකදි !


ඔබ ලෑස්තිද සහෘදය ?

2011 අවුරුද්දෙ දමන්න බැරි වෙච්ච දෙක

(01) - සාමාන්‍යයෙන් අපි ඔෆිස් වල ඉඳන් නිවඩු දමන කොට ඒකට හේතු ඉදිරිපත් කරන්න ඕනි. බහුතරයක් අය ඉල්ලන නිවාඩුවල තියෙන හේතු වලින් එකක් තමයි ආච්චි මළා ඒ නිසා නිවාඩු දෙන්න කියලා. ඒක හරි සාධාරණ හේතුවක් වුණත්..එහෙම කියලා දෙසැරයක් නිවාඩු ගන්න පුළුවන්. අම්මගෙ අම්මයි, තාත්තගෙ අම්මයි මිය ගියහම. සමහරු ඔය හේතුව කියලා නිවාඩු ගන්න වාර ගණන බැලුවහම හ්ම්ම්ම් අනේ මන්දා ඇත්තටම ආච්චිගෙ මල ගෙදර යන්නමද මෙහෙම නිවාඩු ඉල්ලන්නෙ කියන එක ගැන සැකයකුත් පහළ වෙන එක සාධාරණයි.


ඉතින් ඔහොම කපටි කම් වලින් රවටලා ආයතන වලින් නිවාඩු ගන්න අය අතරෙ අපේ ගම් පළාතට විවාහ වෙලා ආපු කපටිම කපටියෙක් එක සැරයක් තමන්ගෙ අම්මා මළා කියලා ගමෙන්ම සල්ලි එකතු කරගෙන තිබුණා මතකයි අපි පැටි අවධියෙදි. එහෙව් මිනිස්සුත් ඉන්න අපේ සමාජෙ කවුරු හරි "අනේ සර් මගේ ආච්චි බඳිනවා හෙට නිවඩු දෙන්න" කියලා ඉල්ලුවොත් ප්‍රතිචාරය කොහොම වෙයි කියලද හිතන්නෙ ?


අපෙ පියාගෙ නංගි ඒ කාලෙ බොහෝම අතීතයෙ විවාහ වෙලා තිබුණෙ අවුරුදු 13ක් වගේ වයසෙදි. ඒ කාලෙ අද වගේ නීති නොතිබෙන්න ඇති. විවාහය කියන්නෙ නීතියෙන් වෙන බැඳීමක් මත් නොවෙන කාලයක... ඔය වෙනකොට අපේ පියා බැඳලා නෑ..නංගියි මස්සිනායි එයාගෙ දරුවො පස් දෙනාවත් බලා කියා ගෙන ඉඳලා තියෙන්නෙ. පියාගෙ වයස අවුරුදු 35ක් විතර වෙනකොට නංගිගෙ බාලම දරුවාටත් වයස 15ක් විතර වෙන්න ඇති. ඊටත් පස්සෙ අපේ තාත්තා බැඳලා තියෙන්නෙ. එතකොට අපේ පවුලෙ බාලයා වෙච්ච මම සහ අපේ නැන්දගෙ ළමයි අතර වයස පරතරය සෑහෙන වැඩියි. බාලම ඥාති අයියා මට වඩා අවුරුදු 25ක් වැඩිමහල්. මම සීයා කෙනෙක් වුණේ මන් සා.පෙළ කරන කාලෙදිමයි. නැන්ඳගෙ පවුලෙ වැඩිමල්ම අයියාගෙ දුව - මම එයාගෙ බාප්පා- ගේ ළමයා හම්බ වුණේ මන් ස.පෙළ කරපු කාලෙ .මගේ චූටි අක්කා බඳින කොටම ඒ ඥාතිත්වයෙන් ආච්චි කෙනෙක් වෙලා ඉවරයි. බලන්නකො ඒකෙත් හැටි... 


ඕන්න ඔය වගේ ඥාති සම්බන්ධයක් තියෙන කෙනෙක් තමයි මන් අර උඩින් කිව්ව විදියට 


"අනේ සර් මගේ ආච්චි බඳිනවා ඒ වෙඩින් එකට යන්න නිවාඩු දෙන්න " 


කියලා ඉල්ලලා තිබ්බෙ. ඇත්තම කිව්ව එකේ ප්‍රතිඵලය වුණේ නිවාඩු ගන්න බැරි වුණ එක තමයි. අපි මේ කතාව අහලා හොඳටම හිනා වුණාට... මට නම් ඇත්තටම මේ සිද්ධිය අමුතු දෙයක් වුණේ නැහැ..අපේ ඥාතින් නිසා. 
--------------------------------------------------------------------------------


(02) - මහා පරිමාණ නෙවෙයි , සුළු පරිමාණ හොරු දෙන්නෙක් මෙන්න මෙහෙම කතා වෙනවා එක දවසක,


 "මොකද බන් ඔය ඔළුව තුවාල කරගෙන බැන්ඩේජ් කර ගෙන ඉන්නෙ ? මාට්ටු වුනාවත්ද රොබරියක් ?"


 "අර එහා ගමේ හැමදාම වගේ වහලා තියෙන ලොකු ගේ මතකද උඹට ? මන් ඊයෙ ඒක කඩන්න ගියා."


" යකෝ පාළු ගෙයක් උණත් ගෙට රිංගන්න ඉස්සර මුට්ටියක් දමල බලන්න එපාය."


 "දැම්මා බන් මුට්ටියක්..දමපු ගමන්ම  ඒක කුඩු කළා.."


 "පාළු ගෙයක් නම්කවුද බන් ඒක කුඩු කළේ ?"


" ඒක බලන්න කියලා තමයි ඔළුව දැම්මෙ !"
----------------------------------------------------------------------------------

ඉතින් ඕන්න 2011 පුරාවටම මමත් එක්ක හිටි හැමෝටම මගේ හෘදයාංගම ස්තූතිය !

ආයි හම්බ වෙමු 2012 නව වසරෙදිම !