ස්තූතියි..
වැඩසටහන සාර්ථකයි..
අපේ මූලික අරමුණ බොහෝ දුරට ඉටු උනා.
ගල් ලෑල්ලෙ ගල් කූරකින් "අ" යන්න ලිවීමේ සිට සයිබර් අවකාශය දක්වා...
Friday, November 4, 2011
Tuesday, November 1, 2011
බූරුවා තැපීම - දෙවන දිග හැරුම
මෙහි පළමුවෙනි කොටස මීට පෙර පළවිය.ප්‍රථම වරට කියවන අය කරුණාකර එය කියවා එන මෙන් කාරුණිකව ඉල්ලා සිටිමි. මෙන්නෙ ලින්ක් එක
"සෝමා මොකද කාමරේ ජනේලෙ වහලා මේ මහ දවල් ? ඇයි දොර අඩවල් කර ගෙන හිටියෙ ? මොකද ඔය සාය පිටින් ඉන්නෙ ?"
ඒ කරුණෙ අයියාගෙ ගොරහැඩි කටහඬයි !
"ස් ස් ස් කෑ ගහන්න එපා අනේ ලියන්න මල්ලි පස්සෙ පොලීසිය පන්නලා..මන් කාමරෙ අස්සෙ හැංඟුවා"
"දෙල් ගහ ළඟ ගෙදර අපේ ලියන්නා මල්ලි ?"
"ඔව් ඔව් මන් කිව්වා උණ වගේ නිදා ඉන්න කියලා"
"දැන් කෝ ?"
"ආන්න නිදිවගේ ඉන්නවා"
කරුණෙ අයියා මදක් දොර ඇර මා දෙස බලා නැවත දොර වැසුවේය.
"මේකත් මේ අවුරුද්දෙ කාලා බීලා ගෙදරට වෙලා ඉන්නෙ නැතුව රිංගනවා බූරු පොළවල් අස්සෙ ! හිටු මන් ඉල්ලලා දෙන්නම් මාමට කියල"
ඥාති සහෝදරයකු වන කරුණෙ අයියා මගේ මවට සහ පියාට අති මහත් ලෙස ගෞරව කරන ලද්දේ ඒ වනවිටත් අපගේ කුඹුරු කිහිපයක්ම අස්වද්දන්නෙ ඔහු නිසාය.
"කෑ ගහන්න එපා ආන්න පොලිසියෙන් මේ පැත්තට එනවා !"
යාන්තම් සන්සුන් වීමට තතනන මගෙ හදවත නැවතත් ඩිග් ඩිග් ඩිග් හඬින් අවදි වන්නට විය.
ඒ සමඟම සපත්තු අඩි ශබ්ද කීපයකට අනතුරුව,
"ඒයි මේ පැත්තට හීන්දෑරි උස කොල්ලෙක් දුවගෙන ආවා.. කොහාටද රින්ගුවෙ?"
ඒ මගේ පොලිස් මාමාගෙ කටහඬයි..
කරුණෙ අයියා මොනවාද මුමුණනවා ඇසිණි.
"ඉස්සෙලා සැරෙත් එහා කට්ටියෙ හොරෙන් මැණික් ගරලා එළවන කොට දෙන්නෙක්ම අල්ල ගත්තෙ ගේ ඇතුළෙ ඉඳල"
උස් කටහඬ වෙනත් රාළහාමි කෙනෙකුගෙ විය යුතුය. හපොයි මෙදා පාර නම් බේරෙනවා බොරුය. මම මහා කර්මයක් කර ඇති හැඩය..
"ඇයි කාමරේ වහලා ? කවුද ඇතුළෙ ඉන්නෙ ?"
රාළහාමි මාමගේ කටහඬ සමගම සපත්තු හඬ කාමරය සමීපයට පැමිණෙ..
මම වහා කාමරයේ ජනේලය පැත්තට හැරී මා ඇඳ සිටි ටී සර්ටය සහ සරම හොඳින් වැසී ඇත්දැයි පරීක්ෂා කරනවාත් සමඟම මහා හඬින් කාමරයේ දොර පලු දෙක ඇරී ගියේය.
"අපේ මල්ලි රාළහාමි පෙරේදා රෑ ඉඳන් උණ හැදිලා"
ඒ සෝමා අක්කගේ කටහඬයි.
සද්ද නැතුව හිටින් අක්කෙ දැන් නම් මම ඉවරයි.. මේ යකා මාව අඳුනා ගත්ත ගමන්ම අක්කලත් අමාරුවෙ වැටෙනවා මම නිසා බොරු කියලා..මගේ හිත මොර ගසයි.
සපත්තු අඩි සද්ද දෙකක් ඇඳ අසලට පැමිණෙ..
අයෙක් ඇඳේ වාඩි වෙනවාත් සමඟම මා පොරවා සිටි චීත්තය අයෙක් පහළට ඇද මගේ කකුල් දෙක හොඳින් ආවරණය කරනවා දැනිණ.
හත්දෙයියනේ !!!! කලබලේට මම සෙරෙප්පු දෙක ගලවලාත් නැහැ..කරුණෙ අයියා රාලහාමිලාට නොදැනෙන්නට එය ආවරණය කර ඇත..හද ගැස්ම වැඩිවීමත් සමඟ මා වෙව්ලන බව මට දැනේ.
"සෝමා ! මල්ලිට කොත්තමල්ලි දුන්නද ? හොඳටම ගැහෙනවා උණ වැඩිකමට"
මගේ බෙල්ලට අත තැබූ කරුණෙ අයියා මෙසේ කියන අතර කාමරයට පැමිණි රාළහාමිලාගේ තීක්ෂණ ඇස් හතරකින් මාව දැඩිව නිරීක්ෂණය කරන ආකාරය මට මැවී පෙනිණි. ඇඳට දනිස්ස තබා කරුණෙ අයියා ජනේලය ඇර..
දියෙන් ගොඩට දැමූ මාළුවෙක් මෙන් ගැහෙන මා දෙස බලා
"සීවරන් දෙවියනේ !!! සෝමා මල්ලිගෙ ඊයෙ තිබ්බ පලු දැන් වැඩිවෙලා .. සහසුද්දෙන්ම පැපොල තමයි.. ඔයාට හැදිලා නැති නිසා සාත්තුවට එන්න එපා.. මට නම් පොඩි කාලෙ හැදිලා තියෙනවා.. මේ කාලෙ ඉතින් කොහොමත් ඌෂ්ණ කාලෙනෙ.."
කියමින් නැවත ජනේලය වසා දැමීය. ඒ සැණින් රාලහාමිලා දෙදෙනාද එළියට යන ශබ්දය ඇසිණි..
"ඉන්න මන් කොහොඹ කොළ ටිකක් කඩා ගෙන එන්නම් !"
කුස්සියේ සිට සෝමා අක්කා හඬ නඟා කීවාය.
විනාඩි පහකින් පමණ සියල්ල නිශ්ශබ්ද වූ පසු.. කැකිරි පලන්නට පටන් ගත්තෙ සෝමා අක්කා සහ කරුණෙ අයියායි..
"යකෝ අපි අපායෙ යනවා මේකා නිසා බොරු කියලා.. වරෙන් නැගිටලා පැපොල ලෙඩා.. "
ඒ කරුණෙ අයියායි.
"මන් හොඳ වෙලාවට දැක්කෙ මේකා සෙරෙප්පු දෙකත් දමා ගෙන බුදියන් ඉඳලා තියෙන්නෙ.. අරුන් දෙන්නා දැක්කනම් එහෙම අපි දෙන්නත් කූඩුවෙ තමයි.."
මා අනූනමයෙන් බේරී ආ ආකාරයත් අක්කාගේ ක්ෂණික උපාය නිසා මා බේරුණු ආකාරයත් මා විස්තර කළවිට
"කොයිකටත් ඔහොමම හිටින් තව පැය භාගයක් විතර..
යන් සෝමා අපි ගිහින් බලමු කාවද අහු වෙලා තියෙන්නෙ බලන්න."
"උඹලා දෙන්න නොවෙන්න මමත් ඔය ගොඩේ තමයි අද.."
මම පැවසූවේ කෘතඥපූර්වකවය.
පැය භාගයකට පමණ පසු අයියලා පැමිණි විට මාද ඇඳෙන් බැස ..
"ආ කොහෙන්ද ඔය ලේ සරම පුරාම !!?"
ආ !!!!!??? කූඩැල්ලො දෙන්න..!
මට මතක් වූයේ එවිටයි.
"සෝමා ඔය ලුණු වතුර ටිකක් ගෙනෙන්"
"එපා එපා අයියෙ"
ඒ වන විටත් ලේ බී කූඩලු ගෙඩි සේ මහත් වූ කූඩැල්ලන් දෙදෙනා පොළව මතය. මල් දෙකක් මෙන් පරිස්සමට අතට ගත් මා උන් දෙදෙනාව මිදුලේ ගසක් යට තැබුවෙමි.
මුව නොසෑහෙන සේ සෝමා අක්කාටත් කරුණෙ අයියාටත් ස්තූති කල මා මෙම සිද්ධිය අපේ ගෙදරට නොකියන බවටද පොරොන්දු කරවා ගෙන පැමිණියේ කෙසේ හෝ පොලීසියෙන් බේරී පැන ගත් මගේ අනිත් යාළුවන් සොයා ගැනීමටය.
මින් පසු මෙම බූරු සිද්ධිය අවසන්ව සියල්ලෝම සතුටින් ජීවත් වූහ යනුවෙන් කියා මට සැනසීමට හැකි වීද ?
"උඹ මහලොකුවට කයිය නම් ගැහුවෙ ඒ දවස්වල පොලීසියෙ ගොඩාක් අයව දන්නවා.. ඕ.අයි.සී. පවා අඳුනනවා කියල නේද?"
"එතකොට උඹට ඇන්න පොලිස් මාමාව විතරයි නේද දන්නෙම නැතුව ඇත්තෙ?"
මේ මගේ සෙට් එකේ උන්ගේ ප්‍රශ්න කන්දරාවයි.
"මම දන්නෙ අපේ ඉස්කෝලෙ ළඟ පොලීසියේ අයව විතරයිනෙ බන්.. ඒ එන්න ඇත්තෙ අනිත් පොලීසියෙන්"
මා ජාමේ බේරා ගත්තෙ ඒ ආකාරයටයි.
මා පෙර කී පරිදිම අපෙ ගම පිහිටියේ පොලිස් සීමා දෙකක් අතරය. එක් පොලීසියක් තිබුණේ අපේ පාසල අල්ලපු ඉඩමේ වන අතර සැබවින්ම මා යහළුවන්ට කියා තිබුණේ බොරුවක් නොවිණි. එම කාල සීමාවේදී පාසල, පොලීසිය සහ පන්සල යන සංකල්ප යටතේ විවිධ වැඩසටහන් රාශියක් පැවැත්වෙන්නට යෙදුණු නිසාම පාසලේ කථික සහ විවාද තරඟ වල නිත්‍ය සාමාජිකයෙක් වන මා බොහෝ විට පාසල හා පොලිසිය අතර සම්බන්ධීකාරක වරයෙක්ද විය. මේ නිසාම පොලිසියේ බොහෝ දෙනෙක් මා ඇතුළු මෙම කණ්ඩායම පෞද්ගලිකවම හඳුනයි.
අවුරුදු නිවාඩුව අවසන්ව ඊළඟ සතියේ පාසල ආරම්භ කල අතර මුලින්ම අපහට මහන්සි වීමට සිදුවූයේ පාසල විසින් සංවිධානය කරන ලද බක් මහ සැණකෙළියටයි. පාසල් සිසුන් මෙන්ම දෙමව්පියන්ද සහභාගි වන මෙම උත්සව කාලය අප හට නම් ඉතාමත් විනෝදජනක කාලසීමාවක් විය. මෙම උත්සවයේ ගම හරහා දිවීම සහ අනිකුත් ක්‍රීඩා කටයුතු වල ආරක්ෂාව සඳහා පොලීඑසියේ නොමඳ සහාය අපට ලැබිණි.
පාසල ආරම්භ වී අඟහරුවාදා උප විදුහල්පති තුමා විසින් මා සමඟ තවත් සිසුවකු කැඳවා ,
“ලියන්නා යන්න සමීර එක්ක පොලිසි ලොකු මහත්තයාට මේ අපේ ප්‍රෝග්‍රෑම් එක දීල සාකච්ජා කර ගෙන එන්න මේක ඉවර කරලා දමන්න. හැබැයි ගම හරහා දිවීම විතරක් පටන් ගන්න වෙලාව වෙනස් කරන්න දෙන්න එපා මොකද ඔය උදේම වෙලාවෙ ඕක පටන් ගත්තහම අව්ව වැටෙන්න ඉස්සෙල්ල ඉවර කර ගන්න පුළුවන්”
මමත් සමීර සමඟ උත්සව සංවිධාන ගොනුවද රැගෙන එම කාර්යයට යෑමට පිටත් විය.
“සමීරයො මට චූ බරයි. පොඩ්ඩක් මේ ෆයිල් එක අල්ල ගනින්, මන් ටුක් ගාලා එන්නම්”
යකෝ උඹටත් ඔය බරවල් හැදෙන්නෙ කොහෙ හරි යන්න ඕනි වුණාමමයි, වරෙන් වරෙන් විනාඩි 10න් ආපහු එන්න පුළුවන්.. ඇවිත්ම පරිසරයට විනාඩියක් කරමු”
“හා යමන්… ඒක නෙවෙයි අහපන්කො මට අවුරුදු දවසෙ වෙච්ච දේ වෙච්ච දේ…..”
සමීරයා කට ඇරගෙන බලා ඉඳිද්දී මා කතාව තවත් බියජනක කරමින් කියූවෙමි,
පොලීසියේ ඉදිරියේම සිටියේ පතිරණ අයියායි.
“කෝ අයියෙ ලොක්ක ඉන්නවද”
"ආ මල්ලි ! ඕ.අයි.සී. මහත්තයා ගියා එළියට..හැබැයි විනාඩි 10න් එයි. මල්ලිලා ඇතුළට ගිහින් ඉඳ ගෙන ඉන්න."
අපිද පොලීසිය ඇතුළට ගොස් පුටු දෙකක් උඩ වාඩි වී අවට සිරි නරඹමින් සිටින අතරතුර අප ඉදිරියේ සිටින පී.සී. විශාල වතුර බෝතලයක් ගෙන බොන්නට පටන් ගත්තේය. මෙතෙක් වේලා සැඟවී තිබු මගේ චූ බර නැවත ඇවිස්සී ආවේ මේ දැකීමත් සමඟය.
"සමීරයො මට ඉන්න බැහැ චූ බරයි.. තෝ ඒක කර ගන්න දුන්නෙත් නැහැ.. දැන් කොහාටද යන්නෙ ?"
"හිටහන් බන්"
සමීර ඒ අසල සිටි රාළහාමි කෙනෙකුට පැවසූ විට,
“මල්ලි ඔය කොරිඩෝ එක දිගේම යන්න ගිහින් දකුණු අත පැත්තට යන්න"
මා හැකි ඉක්මනින් එදෙසට යන්නට හැරුණේ තිබූ තදබල අවශ්‍යතාවය නිසාමය.
කොරිඩෝව දිගේ ගොස් දකුණට හැරී.. ඉදිරිය බලත්ම..
දුටු දර්ශනය මගේ චූ බර දෙගුණ තෙගුණ කරමින් ගත පුරාම දහඩිය ගලන්නට සමත් විය..
එක් අතක වූ බැටන් පොල්ල අනිත් අතේ අල්ල මත තට්ටු කරමින් මගේ මුහුණ දෙස පරීක්ෂාකරීව බලමින් මගේ ඉදිරියට එන්නෙ පෙරදා මගෙන් මිදී ගිය රාළහාමිය.. දෙඇස් සිහින් වනවාත් සමඟම බුරුසු රැවුල නටන්නට පටන් ගත්තේය..
"ඔහෝ..... උඹ ? ???"
එම ගොරෝසු කටහඬ සහතිකවම කීවේ මා හඳුනා ගත් බවයි. ඒ අතර මට අවබෝධ වූයේ මෙතෙක් වෙලා හිතේ සහ ගතේ ශක්තියෙන් නවතා ගෙන සිටි චූ බර එයින් නිදහස් වන්නට ඉතාමත්ම ආසන්න බවයි..
කොරිඩෝව අසලම තිබූ වතුර කරාමය අසලට පැමිණි තවත් සුරූපී පොලිස් නිළධාරිනියක් මා දෙස විමසුම් සහගතව බලමින් වතුර කරාමය විවෘත කරන්නට විය...
අවසන් කොටස මතුවට...
අවසාන කොටසට මෙතනින්... http://www.liyanna-liyanna.blogspot.com/2011/11/blog-post_13.html
Friday, October 28, 2011
බූරුවා තැපීම
ගම් වල වගේම නගරෙත් එක විදියට තියෙන ක්‍රීඩාවක් තමයි, බූරුවා ගැහීම කියන්නෙ. බේබි කැපීම, ආස්කින් හිටින් හෝ නගරයේ නම් පෝකර් කියමින් ගහන්නෙ එකම බූරුවා ගැහීමයි. මෙම බූරුවා ගැහීම යන නම නිර්මාණය වීමේදී අර පුත්තලම් පැත්තේ ඉන්න අස්ප පවුලට අයත්, ලොකු කං ඇති කකුල් හතරේ සිවුපාවාගෙ නම ඈඳුණේ කෙසේදැයි තවමත් හිතා ගත නොහැක.
සමජයේ මෙතරම් ප්‍රචලිත ක්‍රීඩාවක් නිසා බූරුවා ගහන්නෙ කොහොමද කියා මා කියන්නට යන්නෙ නැත. නමුත් මගෙ සිසු අවදියේ බූරුවා ගැසීම සම්බන්ධ සිදුවූ යම් සිද්ධියක් මගේ මතකයට නැගේ.
හැම ගමකම වාගේ මල ගෙවල් වල, අළුත් අවුරුදු කාලයට සහ සමහර විට අවුරුද්ද පුරාම පවත්වා ගෙන යන බූරු පොළවල් අපෙ ගමේත් තිබිණි.
අප බොහෝ විට යන්නෙ මෙම අළුත් අවුරුදු කාලයේ තිබෙන බූරු පොළවල් නැරඹීම සඳහා පමණි.
බූරුවා ගැසීම නීතිවිරෝධී මෙන්ම පොලෝසියෙන් කඩා පැන බූරු ගසන්නන් සහ බූරු ගසන අය දෙස බලා සිටින්නන් - බූරු තපින්නන් - ද කුදලා ගෙන ගොස් නඩු දමයි. අපිත් මෙසේ කුදලා ගෙන අය දෙස ප්‍රීතියෙන් බලා සිටීම කළෙමු .නමුත් අළුත් අවුරුදු කාලයේ නම් බූරු තැපීම කරන්නේ.. බූරුවා පිටියම සුද්ද කර ගත් මහා ජයග්‍රාහකයන් අවට සිටින අයටද රු. 50 රු. 100 බෙදා දී යන බැවිනි. මෙසේ එකතු කර ගන්න මුදල් අපි පතංචි, කැට ආදී ක්‍රීඩාවලට යෙදවීමු.
එසේම සමහර අන්තයටම පරදින්නන් තමා සන්තකයේ ඇති වාහන, රන් බඩු, සමහර විට ඇඳ සිටින ඇඳුම පවා උකස් කර සූදු කෙලී. මෙවන් සිද්ධි අපට මහාත් විනෝදයක් සැපයුවේය. අප බොහෝ විට බූරු තපින්න යන්නෙ අළුත් අවුරුදු දින කීපයේ ය මන්ද යත් අප්‍රේල් 12 සිට 15 හෝ 16 දින අතරතුරදී පොලිසියෙන් පනින්නෙ නැත යන්න ඉර හඳ සේ විශ්වාස නිසා අපද බිය නොමැතිව බූරු පිට්ටනිවල කරක්ගසා දිනන්නන් ලබා දෙන සන්තෝසම් භුක්ති විඳීමට පුරුදුව සිටියෙමු.
එවන් අවුරුද්දක අපේ සෙට් එකේ 4-5 දෙනෙක් මෙසේ බූරු තපින විට..
"පොලීසියෙන් එනෝ"
යනුවෙන් කිසිවෙක් කෑ ගසන හඬ සමඟම අපිද තැති ගැන්වී.. හිස් ලූ ලූ අත දුවන්නට සූදානම්ව මිදුලට පැන්න විට දුටු දර්ශනයෙන් තුෂ්ණිම්භූත වීමු. සෑම පැත්තෙන්ම පෙනෙන්නේ කාකි සූට් ගසා ගත් සේනාවකි. අපගේ ගම පොලිස් බල ප්‍රදේශ 2කට මැදිව ඇති නිසා යම් සිද්ධියක් වුවහොත් මෙම පොලීස් ස්ථාන දෙකෙන්ම පැමිණෙයි. 20ක් 30 වූ බූරු පිරිස කෙසේ හෝ බේරී පලා යන්නට උත්සාහ ගනිද්දී අපද එහෙන් මෙහෙන් රින්ගා.. සරම් කරට ගෙන වේගයෙන් දුව යන්නට වීමු. පොලිස් මාමලාගෙ කුණුහරුප සමඟ ඇසෙන තර්ජන හමුවේ.. අපිට හුරු අපේ ගමේ තේ වතු, රබර් වතු, කාණු හරහා අපි සියල්ලෝම සී සී කඩව දුව යන අතරතුරේදී අසුවූ අය හට ලැබෙන ගුටි පූජා දකින අප හට කෙසේ හෝ මෙතනින් පලා යාමේ අවශ්‍යතාවය දැඩිව දැනෙන්නට වීය..මා පසු පස හඹා ආ පොලිස් මාමාට වෙට්ටු කීපයක් දමා මමද අසල තේ වත්තෙ උසට වැඩුණු තේ පඳුරු අස්සෙන් සැඟවී දිව ගියෙමි. තේ වත්ත ආසන්නයේ වූයේ රබර් වත්තකි. මෙම රබර් වත්ත පිහිටි ප්‍රදේශයෙ කඳු ප්‍රදේශයක් වූ අතර මෙමකඳු ගැටය එහා පැත්ත කුඹුරු යායකි. මගේ සැලැස්ම වූයේ මෙම කුඹුර හරහා පැන යාමටයි. තේ පඳුරු අතරින් හෙමින් ඉස්සී බැලූ විට අහල පහළ කිසිවකුත් නොපෙනුණ නිසාම ක්ෂණිකව රබර් වත්තට පැන ගතිමි. තව විනාඩියෙන් මන් ගොඩ.. මගෙ අනිත් යාළුවො අහු උනාද දන්නෙ නැහැ ..
එක්වරම බෙල්ල පිටුපස දඩු අඬුවකට අසු උනාක් මෙන් දැනුණ අතර මා උත්සාහ කළේ පසු පස හැරී සිදු වන්නෙ කුමක්ද බැලීමටයි.
"තෝ හිතුවෙ මගෙන් බේරෙන්න නේද? දැඟලුවොත් කුඩු කරනවා උඹේ කකුල් දෙකම.."
කියා නොවේ පොලිස් මාමා කිව්වෙ.. කියවන්නන්ගෙ දැනුමේ හැටියට මෙම වචන වලට සුදුසු වචන ආදේශ කර ගන්න මෙන් ඉල්ලා සිටිමි. ඔහු කී දෙය කළේ නම් මෙම සිද්ධිය ලියන්නට මේ වනවිට ලියන්නෙක් ඉතිරි වන්නේ නැත. ලියන්නාගෙ පරපුරම එතනින් ඉවරය. එක් අතක වූ තුවක්කුව කරේ දමා ගත් පොලිස් මාමා මට පා පහරක් එල්ල කර සරම් ගැටය ළඟින් අල්ලා ගත්තේ කෙසේ වත් ගැලවී නොහෙන පරිද්දෙනි . දැන් නම් සියල්ලම ඉවරය.. මෙතෙක් පොලීසියෙන් රැගෙන යනවුන් දෙස බලා වූ ප්‍රීතිය ඵල දෙන්නට පටන් ගෙන තිබේ. තව මොහොතකින් ගම මැදින් අපව ඇද ගෙන යනවිට සිදු වියහැකි සියල්ලම මා දෙනෙත් ඉදිරිපිට මැවී පෙනෙන්නට වීය.
"අනේ මාමෙ අපි බූරු ගැහුවෙ නැහැ..බලා හිටිය විතරයි. මට යන්න දෙන්න."
"තොට යන්න දෙන්න නේද ?..හිටු "
කියමින් අසල වූ රබර් ගසක දෙපාරක් ඇන.. බඩට ද දෙකක් අනිමින් කී නොසරුප් වදන්... සමහර වදන් නම් ජීවිතේටම ඇසුවේ ඒ මොහොතේදීමය..
මේ පහර දෙකින් වේදනාවක් නොවූවත් මා අතිශයෝක්තියෙන් කෙඳිරි ගාමින් දෙකට නැමුණේ පොලිස් මාමා තවත් පහර දෙතැයි සැකපහළ වූ නිසාය. එසේ නැවෙනවාත් සමඟම මා දුටුවේ කූඩැල්ලන් දෙදෙනකු මගේ කකුල් දෙක මනින්නට කරන උත්සාහයයි. වඩාත් සාර්ථක කූඩැල්ලා මගේ දණහිස ළඟය.
"පොඩ්ඩක් ඉන්න රාළහාමි කූඩැල්ලො දෙන්නෙක් ඉන්නවා අරන් දමන කන්"
මන් එක කූඩැල්ලෙක් අතට ගෙන කෙළින් වූයෙමි.
පිළිකුල මිශ්‍ර දෙනෙතකින් බුරුසු රැව්ල නටවමින් මා මොහොතකට අත හැරිය පොලිස් මාමා තමාගේ දෙකකුල් සහ අත් දෙස විපරමින් බලන්නට විය..
ඊළඟ ක්ෂණයේ දර්ශනය නම් සෑහෙන පරතරයක් තබා ඉදිරියෙන් දුවන මා සහ අසභ්‍ය වචන වලින් වෙඩි තියමින් මා පසු පස පන්නන පොලිස් මාමාය.. රබර් ගස් වලින් කට්ටි පනිමින් දුවන මා ඉදිරියේ දසුන මගේ කකුල් හිරි වැට්ටවීය.. තවත් පොලිස් කීපදෙනෙක් රබර් වත්ත පාමුල කුඹුරු යායෙ කෙළවරක බූරු සෙට් එකේ කීප දෙනෙක් අල්ලා ගෙන සිටී. නොපෙනුණත් මගේ රාළහාමි මාමා මොහොතකින් මා අසලට පැමිණෙනු නියතය. රබර් වත්තේ එක් කෙළවරක කරුණෙ අයියාගේ ගෙදර ඉදිරි දොර විවෘත ව ඇත. වෙන කිසිම විකල්පයක් නැත.
ඇසිල්ලකින් මා එහි සාලයේය. කරුණෙ අයියාගෙ බිරිඳ සෝමෙ අක්කා කුස්සියෙ දවල් ඉවීමට මෑකරල් කඩමින් සිටියාය.
"අක්කෙ පොලීසියෙන් පන්නනවා මාව බේරගනින්. "
"රින්ගපන් මල්ලියෙ කාමරේට"
දඩාස් හඬින් කාමරේ ජනේල වැසූ අක්කා..
"උඹ නිදා ගනින් ඇඳේ ! උණ වගෙ හිටින්!"
"මාව අහු උණා කොස්සෙකුට ඌ මාව අඳුරනවා අක්කෙ "
මගේ සූට් එකම පෙන්නමින් ගොත ගසන මගේ හඬ හැඬුම්බරය.
"බය වෙන්න එපා මන් උඹව බේරා ගන්නම්..මේක ඇඳ ගනින්"
ඇඳ පාමුල බිම තිබූ කරුණෙ අයියා යන්නට පෙර ගලවා දැමූ සරම් රවුම මා අතට දෙන ගමන් කීය. මගේ සරමට උඩින් එය පටලවා ගෙන මම ඇඳේ ගුලිවී නිදා ගත් වහාම අක්ක හැඳ සිටි චීත්තය ගෙන මගේ ඔළුවේ සිට පොරවා එළියට ගියාය. මම වහාම දෑස පියා ගෙන වසා සිටි ජනේලය පැත්තට හැරී.. වේගයෙන් ස්පන්දනය වන මගේ හදවත නිසල කිරීමට තැත් කළෙමි.
අනේ දෙයියනේ මේකෙන් මාව ගලවා දෙන්න කොහොමහරි.. මන් මොනවාහරි පූජාවක් තියෙනවා ඔබ තුමාට.. මන් උත්සාහ කළේ පන්සලේ දේවාලයේ ඇති දෙවිවරුන් කවුරුද යන්න මතකයට නඟා ගැනීමටය.
අක්කාද තමා ඇඳ සිටි දිග සාය පිටින් කාමරයෙන් එළියට යනවා යාන්තමට දකිනවාත් සමඟම කාමරයේ ජනේලය අසලින් එළියෙන් වේගයෙන් දුවවිත් ගෙයි පඩිය උඩට කවුරුන් හෝ අඩිය තියනවා මට ඇසිණි. අප්පට සිරි පොලිස් මාමා දැකලවත්ද මන් ගේ අස්සට රින්ගනවා.. අනේ බුදු අක්කෙ මාව බේරා ගනින් උඹේ මොළේ කල්පනා කරලා බොරු ටිකක් කියලා.. මම සිතින් යැද්දෙමි..
"සෝමා මොකද කාමරේ ජනේලෙ වහලා මේ මහ දවල් ? ඇයි දොර අඩවල් කර ගෙන හිටියෙ ? මොකද ඔය සාය පිටින් ඉන්නෙ ?"
ඒ කරුණෙ අයියාගෙ ගොරහැඩි කටහඬයි !
මතු සම්බන්ධයි...
සමජයේ මෙතරම් ප්‍රචලිත ක්‍රීඩාවක් නිසා බූරුවා ගහන්නෙ කොහොමද කියා මා කියන්නට යන්නෙ නැත. නමුත් මගෙ සිසු අවදියේ බූරුවා ගැසීම සම්බන්ධ සිදුවූ යම් සිද්ධියක් මගේ මතකයට නැගේ.
හැම ගමකම වාගේ මල ගෙවල් වල, අළුත් අවුරුදු කාලයට සහ සමහර විට අවුරුද්ද පුරාම පවත්වා ගෙන යන බූරු පොළවල් අපෙ ගමේත් තිබිණි.
අප බොහෝ විට යන්නෙ මෙම අළුත් අවුරුදු කාලයේ තිබෙන බූරු පොළවල් නැරඹීම සඳහා පමණි.
බූරුවා ගැසීම නීතිවිරෝධී මෙන්ම පොලෝසියෙන් කඩා පැන බූරු ගසන්නන් සහ බූරු ගසන අය දෙස බලා සිටින්නන් - බූරු තපින්නන් - ද කුදලා ගෙන ගොස් නඩු දමයි. අපිත් මෙසේ කුදලා ගෙන අය දෙස ප්‍රීතියෙන් බලා සිටීම කළෙමු .නමුත් අළුත් අවුරුදු කාලයේ නම් බූරු තැපීම කරන්නේ.. බූරුවා පිටියම සුද්ද කර ගත් මහා ජයග්‍රාහකයන් අවට සිටින අයටද රු. 50 රු. 100 බෙදා දී යන බැවිනි. මෙසේ එකතු කර ගන්න මුදල් අපි පතංචි, කැට ආදී ක්‍රීඩාවලට යෙදවීමු.
එසේම සමහර අන්තයටම පරදින්නන් තමා සන්තකයේ ඇති වාහන, රන් බඩු, සමහර විට ඇඳ සිටින ඇඳුම පවා උකස් කර සූදු කෙලී. මෙවන් සිද්ධි අපට මහාත් විනෝදයක් සැපයුවේය. අප බොහෝ විට බූරු තපින්න යන්නෙ අළුත් අවුරුදු දින කීපයේ ය මන්ද යත් අප්‍රේල් 12 සිට 15 හෝ 16 දින අතරතුරදී පොලිසියෙන් පනින්නෙ නැත යන්න ඉර හඳ සේ විශ්වාස නිසා අපද බිය නොමැතිව බූරු පිට්ටනිවල කරක්ගසා දිනන්නන් ලබා දෙන සන්තෝසම් භුක්ති විඳීමට පුරුදුව සිටියෙමු.
එවන් අවුරුද්දක අපේ සෙට් එකේ 4-5 දෙනෙක් මෙසේ බූරු තපින විට..
"පොලීසියෙන් එනෝ"
යනුවෙන් කිසිවෙක් කෑ ගසන හඬ සමඟම අපිද තැති ගැන්වී.. හිස් ලූ ලූ අත දුවන්නට සූදානම්ව මිදුලට පැන්න විට දුටු දර්ශනයෙන් තුෂ්ණිම්භූත වීමු. සෑම පැත්තෙන්ම පෙනෙන්නේ කාකි සූට් ගසා ගත් සේනාවකි. අපගේ ගම පොලිස් බල ප්‍රදේශ 2කට මැදිව ඇති නිසා යම් සිද්ධියක් වුවහොත් මෙම පොලීස් ස්ථාන දෙකෙන්ම පැමිණෙයි. 20ක් 30 වූ බූරු පිරිස කෙසේ හෝ බේරී පලා යන්නට උත්සාහ ගනිද්දී අපද එහෙන් මෙහෙන් රින්ගා.. සරම් කරට ගෙන වේගයෙන් දුව යන්නට වීමු. පොලිස් මාමලාගෙ කුණුහරුප සමඟ ඇසෙන තර්ජන හමුවේ.. අපිට හුරු අපේ ගමේ තේ වතු, රබර් වතු, කාණු හරහා අපි සියල්ලෝම සී සී කඩව දුව යන අතරතුරේදී අසුවූ අය හට ලැබෙන ගුටි පූජා දකින අප හට කෙසේ හෝ මෙතනින් පලා යාමේ අවශ්‍යතාවය දැඩිව දැනෙන්නට වීය..මා පසු පස හඹා ආ පොලිස් මාමාට වෙට්ටු කීපයක් දමා මමද අසල තේ වත්තෙ උසට වැඩුණු තේ පඳුරු අස්සෙන් සැඟවී දිව ගියෙමි. තේ වත්ත ආසන්නයේ වූයේ රබර් වත්තකි. මෙම රබර් වත්ත පිහිටි ප්‍රදේශයෙ කඳු ප්‍රදේශයක් වූ අතර මෙමකඳු ගැටය එහා පැත්ත කුඹුරු යායකි. මගේ සැලැස්ම වූයේ මෙම කුඹුර හරහා පැන යාමටයි. තේ පඳුරු අතරින් හෙමින් ඉස්සී බැලූ විට අහල පහළ කිසිවකුත් නොපෙනුණ නිසාම ක්ෂණිකව රබර් වත්තට පැන ගතිමි. තව විනාඩියෙන් මන් ගොඩ.. මගෙ අනිත් යාළුවො අහු උනාද දන්නෙ නැහැ ..
එක්වරම බෙල්ල පිටුපස දඩු අඬුවකට අසු උනාක් මෙන් දැනුණ අතර මා උත්සාහ කළේ පසු පස හැරී සිදු වන්නෙ කුමක්ද බැලීමටයි.
"තෝ හිතුවෙ මගෙන් බේරෙන්න නේද? දැඟලුවොත් කුඩු කරනවා උඹේ කකුල් දෙකම.."
කියා නොවේ පොලිස් මාමා කිව්වෙ.. කියවන්නන්ගෙ දැනුමේ හැටියට මෙම වචන වලට සුදුසු වචන ආදේශ කර ගන්න මෙන් ඉල්ලා සිටිමි. ඔහු කී දෙය කළේ නම් මෙම සිද්ධිය ලියන්නට මේ වනවිට ලියන්නෙක් ඉතිරි වන්නේ නැත. ලියන්නාගෙ පරපුරම එතනින් ඉවරය. එක් අතක වූ තුවක්කුව කරේ දමා ගත් පොලිස් මාමා මට පා පහරක් එල්ල කර සරම් ගැටය ළඟින් අල්ලා ගත්තේ කෙසේ වත් ගැලවී නොහෙන පරිද්දෙනි . දැන් නම් සියල්ලම ඉවරය.. මෙතෙක් පොලීසියෙන් රැගෙන යනවුන් දෙස බලා වූ ප්‍රීතිය ඵල දෙන්නට පටන් ගෙන තිබේ. තව මොහොතකින් ගම මැදින් අපව ඇද ගෙන යනවිට සිදු වියහැකි සියල්ලම මා දෙනෙත් ඉදිරිපිට මැවී පෙනෙන්නට වීය.
"අනේ මාමෙ අපි බූරු ගැහුවෙ නැහැ..බලා හිටිය විතරයි. මට යන්න දෙන්න."
"තොට යන්න දෙන්න නේද ?..හිටු "
කියමින් අසල වූ රබර් ගසක දෙපාරක් ඇන.. බඩට ද දෙකක් අනිමින් කී නොසරුප් වදන්... සමහර වදන් නම් ජීවිතේටම ඇසුවේ ඒ මොහොතේදීමය..
මේ පහර දෙකින් වේදනාවක් නොවූවත් මා අතිශයෝක්තියෙන් කෙඳිරි ගාමින් දෙකට නැමුණේ පොලිස් මාමා තවත් පහර දෙතැයි සැකපහළ වූ නිසාය. එසේ නැවෙනවාත් සමඟම මා දුටුවේ කූඩැල්ලන් දෙදෙනකු මගේ කකුල් දෙක මනින්නට කරන උත්සාහයයි. වඩාත් සාර්ථක කූඩැල්ලා මගේ දණහිස ළඟය.
"පොඩ්ඩක් ඉන්න රාළහාමි කූඩැල්ලො දෙන්නෙක් ඉන්නවා අරන් දමන කන්"
මන් එක කූඩැල්ලෙක් අතට ගෙන කෙළින් වූයෙමි.
පිළිකුල මිශ්‍ර දෙනෙතකින් බුරුසු රැව්ල නටවමින් මා මොහොතකට අත හැරිය පොලිස් මාමා තමාගේ දෙකකුල් සහ අත් දෙස විපරමින් බලන්නට විය..
ඊළඟ ක්ෂණයේ දර්ශනය නම් සෑහෙන පරතරයක් තබා ඉදිරියෙන් දුවන මා සහ අසභ්‍ය වචන වලින් වෙඩි තියමින් මා පසු පස පන්නන පොලිස් මාමාය.. රබර් ගස් වලින් කට්ටි පනිමින් දුවන මා ඉදිරියේ දසුන මගේ කකුල් හිරි වැට්ටවීය.. තවත් පොලිස් කීපදෙනෙක් රබර් වත්ත පාමුල කුඹුරු යායෙ කෙළවරක බූරු සෙට් එකේ කීප දෙනෙක් අල්ලා ගෙන සිටී. නොපෙනුණත් මගේ රාළහාමි මාමා මොහොතකින් මා අසලට පැමිණෙනු නියතය. රබර් වත්තේ එක් කෙළවරක කරුණෙ අයියාගේ ගෙදර ඉදිරි දොර විවෘත ව ඇත. වෙන කිසිම විකල්පයක් නැත.
ඇසිල්ලකින් මා එහි සාලයේය. කරුණෙ අයියාගෙ බිරිඳ සෝමෙ අක්කා කුස්සියෙ දවල් ඉවීමට මෑකරල් කඩමින් සිටියාය.
"අක්කෙ පොලීසියෙන් පන්නනවා මාව බේරගනින්. "
"රින්ගපන් මල්ලියෙ කාමරේට"
දඩාස් හඬින් කාමරේ ජනේල වැසූ අක්කා..
"උඹ නිදා ගනින් ඇඳේ ! උණ වගෙ හිටින්!"
"මාව අහු උණා කොස්සෙකුට ඌ මාව අඳුරනවා අක්කෙ "
මගේ සූට් එකම පෙන්නමින් ගොත ගසන මගේ හඬ හැඬුම්බරය.
"බය වෙන්න එපා මන් උඹව බේරා ගන්නම්..මේක ඇඳ ගනින්"
ඇඳ පාමුල බිම තිබූ කරුණෙ අයියා යන්නට පෙර ගලවා දැමූ සරම් රවුම මා අතට දෙන ගමන් කීය. මගේ සරමට උඩින් එය පටලවා ගෙන මම ඇඳේ ගුලිවී නිදා ගත් වහාම අක්ක හැඳ සිටි චීත්තය ගෙන මගේ ඔළුවේ සිට පොරවා එළියට ගියාය. මම වහාම දෑස පියා ගෙන වසා සිටි ජනේලය පැත්තට හැරී.. වේගයෙන් ස්පන්දනය වන මගේ හදවත නිසල කිරීමට තැත් කළෙමි.
අනේ දෙයියනේ මේකෙන් මාව ගලවා දෙන්න කොහොමහරි.. මන් මොනවාහරි පූජාවක් තියෙනවා ඔබ තුමාට.. මන් උත්සාහ කළේ පන්සලේ දේවාලයේ ඇති දෙවිවරුන් කවුරුද යන්න මතකයට නඟා ගැනීමටය.
අක්කාද තමා ඇඳ සිටි දිග සාය පිටින් කාමරයෙන් එළියට යනවා යාන්තමට දකිනවාත් සමඟම කාමරයේ ජනේලය අසලින් එළියෙන් වේගයෙන් දුවවිත් ගෙයි පඩිය උඩට කවුරුන් හෝ අඩිය තියනවා මට ඇසිණි. අප්පට සිරි පොලිස් මාමා දැකලවත්ද මන් ගේ අස්සට රින්ගනවා.. අනේ බුදු අක්කෙ මාව බේරා ගනින් උඹේ මොළේ කල්පනා කරලා බොරු ටිකක් කියලා.. මම සිතින් යැද්දෙමි..
"සෝමා මොකද කාමරේ ජනේලෙ වහලා මේ මහ දවල් ? ඇයි දොර අඩවල් කර ගෙන හිටියෙ ? මොකද ඔය සාය පිටින් ඉන්නෙ ?"
ඒ කරුණෙ අයියාගෙ ගොරහැඩි කටහඬයි !
මතු සම්බන්ධයි...
Tuesday, October 25, 2011
මෙහෙමත් යාළුවො...
පැල් කවි කියල තියෙන මේ කවි ගොන්න මට ඇහැ ගැටුනෙ "ගොවි ගෙදරින් දිසාපති මැදුරට " කියන අමර හේවාමද්දුම විසින් ලියන ලද පොතෙන්. මේ කවි ටික මට මීට ඉස්සෙල්ල හමු වෙලා තිබ්බෙම නැති නිසා නවමු බවක් හිතට ගෙනාවා.
පුතේ ඔය මිතුරො පසුපස එන සැවොම
අතේ නුඹෙ තියෙන තුරු ඇත සැලකීම
හිතේ උන්ගෙ අදහස ඉටු නූනාම
කෙතේ බැන්ද පඹයට මෙන් සැලකීම
දෙන තුරා බොහොම හොඳ හැටි කරයි කතා
මඟ හැරා දුවයි බැරිවුණු දාට ඉතා
රට පුරා පතුරවයි බොරු නුගුණ කතා
හෙන හුරා තමයි උන් දැන ගනින් පුතා
ළඟ සිටිනා තුරුම හොඳ මුහුණක් බඳින
මඟ හැර යනකොටම මර උගුලක් අදින
වග තතු සොයන බැරි පිරිසක් වෙන මෙදින
මගෙ පුත ඉතින් වත් වෙසෙනුය එය හැඳින
සමහර යාළුවො ගෙදරට එන්නේ මිතුරගෙ අතමිට දැකලාලු
සමහර යාළුවො නිතරම එන්නේ බීගෙන සූදුවෙ යන්නමලු
සමහර යාළුවො නිතරම එන්නේ හොරෙන් උගුල් ඇද යන්නමලු
සමහර යාළුවො නිතරම එන්නේ ගෑනිගෙ ලස්සන දැකලාලු
මේක වැඩිහිටියකු විසින් පොඩිහිටියකුට කියන ලද කවි කිහිපයක්.. අර්ථය යාළුවො ආශ්‍රය පරිස්සමින් කියලයි. බොහොමයක්ම
යාළුවො කියන්නෙ ආශ්‍රයට හොඳ නැති අපිව අමාරුවෙ දමන්නම දඟලන ජාතියක්ය කියන එක තමයි මේ කවිය තුලින් අර්ථවත් වෙන්නෙ කියලයි මට හිතෙන්නෙ.
පුදුමයි එහෙම යාළුවො මගේ ජීවිතේට හම්බ නොවිච්ච එක !..
ඒ නිසාම මේ කවි පද වලින් මට නම් එහෙමට ප්‍රයෝජනයක් නැති වෙයි. ඒත් මම බැලුවෙ මේ සිද්ධිය 1950 ගණන් වල තිබුනු තත්වය මත පබැඳුනු එකක්.. එයම අදටත් වලංගුද? අතත්‍ය පරිසරයක් තුල හමුවන යහළු යෙහෙලියන් මෙසේමද?
මගේ පුද්ගලික පිළිතුර නම් "නැත" යන්නයි..
මේ සිතුවිලි අතරේ ගැවසෙන මගේ සවනට වැටුනේ නදීක ජයවර්ධනගේ මෙ ගීතය...වර්ශන් කීපයක්ම තිබුනත් ගයිනි නදී එඩිට් කරපු මේක තමයි මගේ හිත ගත්තේ..
මිතුරනේ.
පුතේ ඔය මිතුරො පසුපස එන සැවොම
අතේ නුඹෙ තියෙන තුරු ඇත සැලකීම
හිතේ උන්ගෙ අදහස ඉටු නූනාම
කෙතේ බැන්ද පඹයට මෙන් සැලකීම
දෙන තුරා බොහොම හොඳ හැටි කරයි කතා
මඟ හැරා දුවයි බැරිවුණු දාට ඉතා
රට පුරා පතුරවයි බොරු නුගුණ කතා
හෙන හුරා තමයි උන් දැන ගනින් පුතා
ළඟ සිටිනා තුරුම හොඳ මුහුණක් බඳින
මඟ හැර යනකොටම මර උගුලක් අදින
වග තතු සොයන බැරි පිරිසක් වෙන මෙදින
මගෙ පුත ඉතින් වත් වෙසෙනුය එය හැඳින
සමහර යාළුවො ගෙදරට එන්නේ මිතුරගෙ අතමිට දැකලාලු
සමහර යාළුවො නිතරම එන්නේ බීගෙන සූදුවෙ යන්නමලු
සමහර යාළුවො නිතරම එන්නේ හොරෙන් උගුල් ඇද යන්නමලු
සමහර යාළුවො නිතරම එන්නේ ගෑනිගෙ ලස්සන දැකලාලු
මේක වැඩිහිටියකු විසින් පොඩිහිටියකුට කියන ලද කවි කිහිපයක්.. අර්ථය යාළුවො ආශ්‍රය පරිස්සමින් කියලයි. බොහොමයක්ම
යාළුවො කියන්නෙ ආශ්‍රයට හොඳ නැති අපිව අමාරුවෙ දමන්නම දඟලන ජාතියක්ය කියන එක තමයි මේ කවිය තුලින් අර්ථවත් වෙන්නෙ කියලයි මට හිතෙන්නෙ.
පුදුමයි එහෙම යාළුවො මගේ ජීවිතේට හම්බ නොවිච්ච එක !..
ඒ නිසාම මේ කවි පද වලින් මට නම් එහෙමට ප්‍රයෝජනයක් නැති වෙයි. ඒත් මම බැලුවෙ මේ සිද්ධිය 1950 ගණන් වල තිබුනු තත්වය මත පබැඳුනු එකක්.. එයම අදටත් වලංගුද? අතත්‍ය පරිසරයක් තුල හමුවන යහළු යෙහෙලියන් මෙසේමද?
මගේ පුද්ගලික පිළිතුර නම් "නැත" යන්නයි..
මේ සිතුවිලි අතරේ ගැවසෙන මගේ සවනට වැටුනේ නදීක ජයවර්ධනගේ මෙ ගීතය...වර්ශන් කීපයක්ම තිබුනත් ගයිනි නදී එඩිට් කරපු මේක තමයි මගේ හිත ගත්තේ..
මිතුරනේ.
ප.ලි - කවුරුවත් මේ වීඩියෝ එක බලලා ඒක ගැන කමෙන්ට් එකක් නොදීපු එක නම් ... කනගාටුවට කරුණක් !
Tuesday, October 18, 2011
මමත් දැක්කා මිනිහා බෑග් එකට යටින් අත තියාගෙන...
ඩ් ර් ර් ර්.....ඩ් ර් ර් ර් ර් ර් .... ඩ් ර් ර් ර් ර්.....ඩ් ර් ර් ර් ර් ..
ෆෝන් එක උදේ පාන්දරම බෙරිහන් දෙනවා. රැ තිස්සෙම දමල තිබුනු වයිබ්‍රේශන් මෝඩ් එක තවම වෙනස් කලෙත් නැහැ. කවුද ????? මේ උදේ පාන්දරම. ලෑස්තිවෙලා ඔෆිස් යන්නත් තියෙනවා..රෑට වැඩියෙන් කෑවහම උදේට නැගිටින්නෙ හරිම අමාරුවෙන් තමයි..සාමන්‍ය්යෙන් ගෙදර කම්මැලි කමට නිකන් ඉන්න වෙලාවට වැරදිලාවත් කතා කරන්නෙ නැති යාලුවො කතා කරන්නෙම මොනවා හරි වැඩක් කරන්න කඩි මුඩියේ දඟලන වෙලාවටම තමයි !පොඩි පහේ නොරිස්සුම් හැඟීමක් එක්කම ෆෝන් එක අතට ගත්ත ගමන්ම දැක්කෙ අයිස්චර්යාගෙ ෆොටෝ එක එක්ක ඊට පහලින් දේශි කියන නම සහ දුරකතන අංකය... දුන්නක් වගෙ කෙලින් වෙච්ච මම ටුක් ගාලා රැල් බුරුල් ඇරලා කට හඬ පොඩ්ඩක් පාදා ගෙන ෆෝන් එකේ ආන්සර් බට්න් එක එබුවා.
"ගුඩ් මොර්නින්ග් අයියෙ මම දේශි නන්ගි"
"ආ නන්ගිද මන් බැලුවා ඒත් කවුද කියල මේ නොදන්න නම්බර් එකකින් කතා කරන්නෙ?"
"ඇයි අයියෙ මන් ඊයෙත් තුන් හතර සැරයක්ම කතා කලේ ෆෝන් නම්බර් එක සේව් කර ගත්තෙ නැද්ද?"
"නැහැ නන්ගි මොනම දෙයක්වත් කලේ නැහැ."
"අනේ අයියෙ තවම ඔයාට අමාරුද? ඉහි ඉහි ඉහි.. මන් හින්දනෙ මේ සේරම දේවල්.. මට ඊයෙ රෑ නින්ද ගියෙත් නැහැ."
"අයියෝ නන්ගි අඬන්න එපා. දැන් මොනව කරන්නද? වෙච්ච දේ වෙලා ඉවරයි. අතීතය වෙනස් කරන්න පුලුවනෑ"
"ඒ වුනාට අයියෙ..ඇත්තටම තවම අමාරුද ඔයාට? රිදෙනව ඇති හරියට නේද? මොනවද රෑට කෑවෙ?"
"ටිකක් රිදෙනව නම් තමයි නන්ගි. මොනවාවත් කෑවෙ නෑ.. බනිස් ගෙඩියක් කන්න ගියා අමාරු නිසා නිකන් හිටිය. අද උදේට නම් කන්න ට්‍රයි කරනවා.."
"ඉහි ඉහි ඉහි.. අනේ අයියෙ අපේ ගෙදර උදේට ඉඳිආප්ප ඉව්ව කිරිහොදි වැඩිපුර දමලා ඔයාට ගෙනත් දෙන්නද. මන් ළඟ තියෙනවනෙ ඇඩ්‍රස් එක.."
"එපා එපා නන්ගි.."
ඊයේ රාත්‍රියේ ඉතුරු වූ ෆ්‍රයිඩ් රයිස් පිඟානම මයික්‍රෝවේව් එක ඇතුලට දමමින් මම කීවෙමි.
"මම ඊයේම අපේ අම්මටයි තාත්තටයි කිව්ව. තාත්ත කිව්ව ගිහින් බලමු කියල.. මන් දැන් එන්නද තාත්තවත් ලෑස්ති කරගෙන."
"එපා නන්ගි එපා මම ලෑස්ති උනේ ගෙදර යන්න. මේ දවස් ටිකේ ඔෆිස් යන්නත් බැහැ. මෙහෙ හිටිය කියලත් වැඩක් නැහැ. මම ගෙදර යනවා හෙට සිකුරාදා සති අන්තයෙ ගෙදර ඉඳන් හොඳ උනොත් විතරක් සඳුදා ආපහු මෙහෙ එනවා."
"ඉහි... ඉහි... ඉහි... බලන්න අයියෙ මේ සේරම මන් හින්දනෙ.. මම අපේ වාහනයක් එවන්නද ඩ්‍රයිවර් කෙනෙක් එක්ක අයියට ගෙදර යන්න."
"එපා එපා නන්ගි මම ඊයේම බස් එකක සීට් එකක් බුක් කලා. තව පැයකින් බස් එක තියෙනවා.. කතා කරනකොට හරි අමාරුයි නන්ගි.. මන් එහෙනම් පස්සෙ කතා කරන්නම්. "
"හා අයියෙ.. මන් ආයිමත් කතා කරන්නම්.. බායි"
----------------------------------------------------------------------------------
පෙර දින රාත්‍රීයේ හදිසියේ කඩා වැදුනු කැරපොත්තන් හට එල්ල කල මෝර්ටීන් ප්‍රහාරය නිසා දිවි තොර කර ගත් සියල්ලම එකතු කර එලියට වීසි කලෙමි. මට අප්‍රසන්නම සත්තු ජාතිය තමයි කැරපොත්තන් !
මම සුපුරුදු ලෙසම ඇඳ පැළඳ නුපුරුදු ලෙස මා හට මේ දින වල රැගෙන යන්නට සිදු වූ ලැපා සහිත මල්ල සුරතට ගතිමි. මා හට ලබා දී තිබු පරිගනකය අප්සට් වී ඇති නිසා පහු ගිය දින කිහිපයේම මා අකමැත්තෙන් වූවද ලැප්ටොපා ඔෆීසිය වෙත ගෙන යාමට තීරනය කර තිබුනි. කිලෝ 2-3ක් බර සමග තවත් පොත් පත් කිහිපයක බර සෑම දිනකම රැගෙන යාමේ ප්‍රතිපලය වූයේ මනාව පුශ්ටිමත් වූ මගේ සිරුර කෘශ වී යාමය.
මොනවා කරන්නද දුක තමයි රන්ජනී කියමින් මම මේ දුක වැළඳීමට පුරුදු විය යුතු වන්නේ කාර්යාල කාලය තුල එෆ්බී, බස් හා බ්ලොග් සඳහා කාලය ගත කරන බැවින් ඔබට ලබා දී ඇති පරිගනකය නැවත ලබා නොදීමට පාලක අංශය තීරනය කර ඇති බව සතුටින් දන්වමි යනුවෙන් ඊයේ මා නමට යොමු කර තිබූ ලිපිය නිසාය.
මෙයින් නිසැකවම පෙනී යන්නේ මාගේ කාර්යසාධනය පිළිබඳව ආයතනය සෑහීමකට පත්ව ඇති බවයි.
මා බස් නැවතුමට යන විටද බස් රථයක් පැමිණ තිබූ අතර පිටතට පෙනෙන ආකාරයට නම් බස් රථයේ ඉඳ ගැනීමට හිස් ආසනයක් නොතිබුනි. නමුත් ඊළඟ බසය එනතුරු බලා සිටීමට වුවහොත් නියමිත වෙලාවට යාමට නොහැකි වන නිසා මම බසයට නැග්ගෙමි. පසු පස දොරටුවට ආසන්නව අනිත් පැත්තේ එක් අසුනක කවුළුව ආසන්නයේ අසුන හිස්ය.
මෙම අසුන්පේළියට ඉර අවුව වැටෙන නිසා බොහෝ අය ඉඳ ගැනීමට අකමැතිය. එම අසුනේම වාඩි වී සිටියේ ඉතා දැකුම්කළු යුවතියකි. පොශ් ගෑල්ලමෙක් ! තරමක් කොටට ඇඳ සිටි බව මා නෙත ගැටුනේ මා හට කවුළුව ආසන්නයේ අසුනට යාමට ඉඩ දීමට ඇය තම පාද අසුනෙන් එලියට ගෙන ඉඩ ලබා දුන් නිසාමය. මමද හරි බරි ගැසී ඉඳ ගෙනා ලැපා සහිත බෑගය මගේ උකුලමත තබා ගතිමි. දෙතුන් වරක්ම බසයට ගොඩ නගින අයවලුන් දෙස බැලුවේ මා අඳුරන අය සිටීද යන්නට මිස ළඟ සිටි ඇය දෙස බැලීමට නොවන බව දිවුරා කිව හැක. සැබවින්ම ඇය මන බඳින රූ සපුවකට හිමිකම් කීවාය. අහල පහල සිටි තරුණයන්ද මා දෙස බලා සිටින්නාක් මෙන් ඇය දෙස බව මට නෙත් කොනින් පෙනිනි. බස් රථය ගමන ආරම්භ කරන විටම මට මතක් වූයේ කාර්යාලයට ගිය විගසම කල යුතු රාජකාරී කිහිපයකි. ඒ අතර ලිපි කීපයක්ම ඊ මේල් කලයුතු අතර ඒ සඳහා මගේ මිතුරකු මා හට යම් කරුනු රාශියක් මේල් කරන බව සිහි විය. හා ! ඊ මේල් චෙක් කර ඒ කරුණු එවා නැත්නම් කෝල් කර මතක් කිරීම දැන් කලහොත් කාර්යාලයට ගිය විගසම ලොකුම වැඩේ අවසන්ය.
මා සාමාන්‍යයෙන් අන්තර්ජාලයට සම්බන්ධ වන ෆෝන් රාජයා තබා ගන්නෙ බෑගයේ ඉදිරිපස පොකැට්ටුව තුලය. නැවතත් හරි බරි ගැසී එක අතකින් බෑගයෙ එක කොනක් අල්ලා ගෙන අනිත් අතින් සිප් එක ඇර.. අත එහාට මෙහාට කාල් ගා ෆෝන් එක අතට ගතිමි.
ඒ සමඟම සිදු වූ සිදුවීම් සමූහය සිදුවූයේ අසුරු සැනිනි.
මා ළඟ හිඳ ගෙන සිටි යුවතිය මහා හඬින් කෑ ගසමින් නැගිට්ටාය.. නැගිට ඇයගේ අතවූ බෑගය මා දෙසට විසි කරමින් එයත් රැගෙන අවට සිටි තරුණයන්ද තල්ලු කරමින් මගේ දර්ශන පතයෙන් ඈත් විය.
ඉස්සරහ සහ පසු පස ආසන වල සිටි සැවොම නැගිට සහ ඉඳගෙනම මා දෙස හැරෙමින් බලයි.
"පාහරයා ලස්සන ගෑනු ලමෙකුට බස් එකක යන්න දෙන්නෙ නැහැ..."
"මමත් දැක්ක බෑග් එක යටින් අත දමාගෙන මූ ..."
"කලිසමුත් ඇඳගෙන යන මුන් තමයි.."
"යකෝ අම්මල, අක්කල, නන්ගිලා නැද්ද මුන්ට.."
"මුන්ට දෙන්න ඕනි රජකාලෙ දඩුවම් !"
එකපිට එක නැගෙන කටහඬ සියල්ලම මට එරෙහිවය .. සිදුවූයේ කුමක්ද ???
වැරදීමකින්වත් තරුණියගේ ශරීරය ස්පර්ශ වීමක් මට නොදැනිනි.
ඒ සමඟම අසල සිටි හැඩි දැඩි තරුණයාගෙ අත මගේ මුහුණ වෙත ඇදී ආවේය. මදකට නැවී පහර වැලකීමට කල උත්සාහය වැරදී ගියේ මුශ්ටි ප්‍රහාරය මගේ වම් කම්මුල සහ මුඛය වෙත පතිත වෙමිනි.
නැගිටපන් ! මුන් ගහන්නයි යන්නෙ..ගහ ගන්න බැරි උනත් ආරක්ශාවට අවශ්‍ය පියවර ගනින් ! මගේ හදවත කෑ ගසයි.. කම්මුල සහ ඒ ප්‍රදේශය හිරි වැටී ඇත.
පරිගණකය සහිත බෑගය අසුනේ පැත්තකට තියන්නට වුවමනා වූවත් අවශ්‍ය ඉඩ සහ කාලය නොමැත.එනිසාම බෑගය කකුල සහ අසුන අතරින් රූටා ගොස් බිමට පතිත විය. ඊළඟට පැමිනි මුශ්ටි ප්‍රහාරය ෆෝන් එක සහිත අතින් වැලැක්වූ නිසා ප්‍රහාරකයාගේ අත වැදුනේ බස් රථයේ වීදුරුවේය..
හොඳ වෙලාවට කොලු කාලෙ කරටේ , කුන්ග්ෆු ටිකක් ඉගෙන තිබ්බෙ...
ප්‍රහාරකයා මදක් පසු බැස්සත් ඔහුගේ සහායට තව ඩැනී ලා කීප දෙනෙක් ඒ වනවිටත් පැමින ඇත. එක් අයෙක් මගේ ෆෝන් එක ඇති අත අල්ලා ගෙන එය උදුරා ගැනීමට දත කයි. සුළු උපක්‍රමයකින් එයින් මිදුනු මා එක කකුලක් ස්ථාවරව තබා ගෙන නිදහස් දෑත ඊ ළඟ ආරක්ශා කාරී වැලැක්වීම සඳහා ස්ථාන ගත කලෙමි. බස් රථය නැවතී ඇත. සියළුම මඟීන් සහ කොන්දොස්තරද අප සිටින දිශාවට පැමිණේ. තුන් දෙනෙක් එක් වර ප්‍රහාර එල්ල කිරීමට උත්සාහ දරයි.. තරමක අසීරු අවස්ථාවකි..
ඒ සමඟම.. යම්කිසි අයකු කෑ ගසමින් මා හට ප්‍රහාර එල්ල කිරීමට යත්න දරන තිදෙනා තල්ලු කර දමමින්..මා දෙසට පැමිණෙයි. ඒ අර තරුණියයි..
"ගහන්න එපා ගහන්න එපා.. ඒ අයියා මුකුත් කලේ නැහැ"
මට පහර දීමට සිටින තිදෙනා සහ මා අතරේ ඇය පවුරක් මෙන් සිට ගෙන සිටී.. මට පසු පස අසුනේ උන් මැදිවියේ පුද්ගලයාද මගෙ අල්ලා ගෙන තිබූ කමිසය අත හැරීම නිසා මා සම්පූර්ණයෙන්ම නිදහස් විය.. කමිසයේ බොත්තම් බොහෝමයක්ම කැඩී ගොස් සට සට හඬින් බිමට හැලී ගියේය.
"මොකද්ද වුනේ ? මොකද්ද වුනේ ? මේ යකා බෑග් එක අස්සෙන් අත දමලා ඔයාගෙ කකුල අත ගෑවා නේද ? මන් හොඳටම දැක්කනෙ?"
පහර දුන් හැඩිදැඩි තරුණයා විමසයි
"පිස්සුද ඒ අයිය එහෙම දෙයක් කලේ නැහැ.. අයියා මොකද්ද ගන්න බෑග් එක ඇරල ටික වෙලාවකින් ඒක ඇතුලෙන් කැරපොත්තෙක් පැන්න එලියට..මන් කැරපොත්තන්ට හරීම බයයි.. මන් දන්නෙ නැහැ මන් කෑ ගහගෙන දිව්ව.."
සියල්ලෝම බිම බලන විට දුටුවේ කාගේදෝ පතුලකට පෑගී අවසන් ගමන් ගිය කැරපොත්තාය.
"අනේ අයියගේ ලේ.. "
ඇය නැවතත් කෑ ගසමින් ලේන්සුව ගෙන මගේ මුව දෙසට ලන් කරමින්.. පිස දමන්නට වූවාය.. ඔහ් එවිටයි මා දුටුවේ මගේ කමිසය ලෙයින් තෙත් වී ඇත..එක් වරම හිරි වැටී ඇති කම්මුල දෙසට අත ගිය අතර ..යම් කිසි අමුත්තක් දැනේ..
"කවුද මෙහෙම ගැහුවෙ අයියෝ..ඉන්න අයියෙ ඉන්න"
ඇය ලේන්සුව ගෙන මගේ කම්මුලට තද කරමින්.. මගේ අතින් අල්ලා ලේන්සුව අල්ල ගන්නා ලෙස සන් කලාය. මා සමඟ ගුටි ඇන ගත් තිදෙනා පෙනෙන්නටවත් නැත.. සියල්ලෝම කුටු කුටු ගායි..
"දැන් සේරම හරි නේද.. යන් යන් "
කොන්දොස්තර බසය ආරම්භ කිරීමට සන් කලේය.
"අනේ අයියෙ දැන් මොකද කරන්නෙ ?"
ඇය ටිශූ පෙට්ටියක්ම ගෙන මගෙ ලේ වැකි කමිසය තෙත මාත්තු කරයි..ඇයගේ දෙනෙත බියපත් මුවැත්තියක් සේය..
"කමක් නැහැ නන්ගි.. "
අමාරුවෙන් කීවත් මමද බියපත් වූයේ හිරි ගතිය නැතිවීමත් සමඟම මුවට නැගෙන වේදනාව සමගය.
අහල පහල සිටින සියල්ලෝම මා දෙස මහත් අනුකම්පාවෙන් බලා සිටින අතර ඇයට දොස් නගන්නට වූවාය..
"නෑ නෑ කාටවත් දොස් කියන්න එපා මගේ වැරැද්දනේ.. "
මම අපහසුවෙන් වූවත් හඬින් කීවෙමි..
"දැන් ඔයා අයියව එක්ක යන්න බෙහෙත් දමන්න.."
ඇයගේ යෙහෙලියන් දෙදෙනකුද මේ අවස්ථාවේ ඇයගේ සහායට පැමිනි අතර.. සැමගේම අදහස වූයේ අසල වූ වෛද්‍ය මධ්‍යස්ථානයට යන ලෙසය... එක් යෙහෙලියක් මගෙ ලැප බෑගය ගත් අතර.. ඇය මගේ එක බාහුවකින් අල්ල ගෙන ඇයට වාරු කර ගත්තෙ මමද ඇයගේ බඳ වටා අතක් දමා වාරුවී කකුලද කොර ගසමින් බසයෙන් බැස ගතිමි. බසයේ සිටින සෑම දෙනාගේම ඇස් අප වෙත යොමු වී ඇති ආකාරයත් මම ඇස් කොනකින් දුටු නමුත් එය නොදුටුවා සේ සිටියෙමි. මට ප්‍රහාර එල්ල කල තිදෙනා ගල් උඩ පැහැරූ බළලුන් තිදෙනෙකු සේ සිටිනු මම දුටු නිසාම ඔවුන් දෙසා මා නෙත් යොමු කල නිහඬව කියා පෑවේ මා ඔවුන් සිතේ සටහන් කර ගත් බවයි.
ළඟම වූ බෙහෙත් ශාලාවෙන් බෙහෙත් දමා ගත් විට වෛද්‍යවරයා පැවසූයේ දන්ත සායනයකට ගොස් දත් පරීක්ශාවක් අත්‍යාවශ්‍ය බවයි. ඇය යෙහෙලියන් දෙදෙනා සමඟ මගේ අකමැත්ත මධ්යයේම බිල ගෙවා දමා..
"දැන් මොකද කරන්නෙ අයියෙ ? මෙහෙම ඔෆිස් යන්න බැහැනෙ.. ශර්ට් එක පුරාම ලේ.."
"නන්ගි මෙන්න මේ විසිටින් කාර්ඩ් එකේ මගෙ ඔෆිස් එකේ ටෙලිෆෝන් නම්බර් එක තියෙනවා කතා කරලා කියන්න මම අද ඔෆිස් එන්නෙ නැහැ කියලා."
"ආ දෙන්න අයියෙ .."
ඇය ඇගේම ෆෝන් එකෙන් කෝල් එක ගෙන කාර්යාලයට පැවසූයේ බස් රතයේදී හදිසියේ ගැසූ බ්‍රේක් පහරක් නිසා මුහුන තුවාල වූ මා අද දින ඔෆිස් නොඑන බවයි.
"මම යනවා නන්ගි එහෙනම්"
"අනේ ඉන්න අයියෙ අපි අයියව ගෙදරට එක්ක යන්නම් කැබ් එකකින්"
"එපා නන්ගි මන් ත්‍රී වීල් එකක යන්නම්"
මට මැවී පෙනුනේ මගේ කාමරයේ තැන ගොඩ ගැසූ ඩීවීඩී , පොත් පත්තර සහ කියවූ සඟරා රාශියයි. ගෑනු ලමයෙක් තියා පිරිමි කෙනෙක් වත් ඒ කාමරයට යන්න ඉස්සෙල්ලා සෑහෙන්න සුද්ද කරන්න වෙනවා..
"පොඩ්ඩක් ඉන්න අයියා ඔහොමම අපි ත්‍රී වීල් එකක් අරන් එන්නම්"
තිදෙනාම මා බෙහෙත් ශාලාවේම හිඳුවා එලියට ගියේය.. ඔය අතරේ මා දුන් මගේ විසිටින් කාර්ඩ් එක ඇයගේ කුඩා පර්ස් එක තුල බහා ගන්නවා දුටුවත් නොදැක්කාක් මෙන් සිටියෙමි.. මොහොතකින් ෆෙයාර් කැබ් එකක් මා ඉදිරිපිට
"මෙන්න අයියෙ ෆාර්මසියෙන් ගන්න කිව්ව ටැබ්ලට්ස් ටික
මේ බෑග් එකේ තියෙනවා යෝගර්ට්, බනිස් එක්ක කිරි පැකට් වගයක් ඩොක්ටර් කිව්වනෙ මොනවාවත් කන්න එපා කියලා.. "
විශාල ශොපින් බෑග් එකක් මා අත තැබූ තිදෙනා..
"අනේ අයියෙ මට සමාවෙන්න ..මගේ වැරැද්ද.."
ඇය මගේ සුරතින් අල්ලා ගෙන මගේ දෑසට එබෙයි.
මුහුණට මඳ සිනහවක් මවා ගත් මා
"කමක් නැහැ නන්ගි මගේ නරක වෙලාවට ඒ කැරපොත්තා මගේ බෑග් එකට රින්ගා ගෙන තිබුනෙ.. එහෙනම් නන්ගිලා යන්න
අපි යමු මල්ලි කිරු... ට"
ත්‍රී රෝද රථය නොපෙනී යන තෙක්ම ඇය එදෙස බලා සිටි බව මා දුටුවේ ත්‍රී රෝද රථයේ පැති කණ්නාඩියෙනි..
"මොකද වුනේ සර්?"
"පොඩි ඇක්සිඩන්ට් එකක් මම වැටුනා"
ගමනාන්තයට පැමිණි මා..
"කීයද මල්ලි ගාන ?"
"සර් අර නෝනලා සල්ලි දුන්න රු.500ක් ගාන 200යි. මෙන්න ඉතුරු 300."
කාමරයට පැමිණ පිරීක්සීමේදී මට පෙනී ගියේ සිතූ තරම් මහා ලොකු තුවාලයක් නොමැති බවත් සහ දත් වලට කිසිම හානියක් නොමැති නමුත් වම් කම්මුලේ පමණක් ජීවිතාන්තය දක්වාම තිබිය හැකි තරමේ කැළලක් ඉතිරි වේයැයි සිතිය හැකි තුවාලයක් පමණක් ඇති බවයි.
ඊයේ සිදු වූ මෙම සිද්ධියේ සිට අද මේ දක්වාම දේශිනී නගා ගෙන් දුරකතන ඇමතුම් 9ක් ලැබුනු අතර ඒ සියල්ල තුලදීම ඇය සිද්ධිය මතක් කර හඬා වැටුනු අයුරු මටද වාවන්නේ නැත.
ගෙනා අළුතම වාගේ තිබු මෝර්ටීන් ස්ප්‍රේ එක මේ මොහොතේදී කුණු ලොරියේ මුල්ලක සැඟවී තිබෙන්නට පුළුවන...
ප.ලි. මෙය සත්‍ය සිදුවීමක මූල බීජ ගෙන කරන ලද ප්‍රබන්ධාත්මක නිර්මාණයක් බව සලකන්න. සරලව කිව්වොත් ටිකක් ඇත්ත, ඩෙකරේට් කරල ගත්ත නිසා 50% ඇත්ත. ප.ලි ලිව්වෙ පෙ.ව 9.00 ට
ෆෝන් එක උදේ පාන්දරම බෙරිහන් දෙනවා. රැ තිස්සෙම දමල තිබුනු වයිබ්‍රේශන් මෝඩ් එක තවම වෙනස් කලෙත් නැහැ. කවුද ????? මේ උදේ පාන්දරම. ලෑස්තිවෙලා ඔෆිස් යන්නත් තියෙනවා..රෑට වැඩියෙන් කෑවහම උදේට නැගිටින්නෙ හරිම අමාරුවෙන් තමයි..සාමන්‍ය්යෙන් ගෙදර කම්මැලි කමට නිකන් ඉන්න වෙලාවට වැරදිලාවත් කතා කරන්නෙ නැති යාලුවො කතා කරන්නෙම මොනවා හරි වැඩක් කරන්න කඩි මුඩියේ දඟලන වෙලාවටම තමයි !පොඩි පහේ නොරිස්සුම් හැඟීමක් එක්කම ෆෝන් එක අතට ගත්ත ගමන්ම දැක්කෙ අයිස්චර්යාගෙ ෆොටෝ එක එක්ක ඊට පහලින් දේශි කියන නම සහ දුරකතන අංකය... දුන්නක් වගෙ කෙලින් වෙච්ච මම ටුක් ගාලා රැල් බුරුල් ඇරලා කට හඬ පොඩ්ඩක් පාදා ගෙන ෆෝන් එකේ ආන්සර් බට්න් එක එබුවා.
"ගුඩ් මොර්නින්ග් අයියෙ මම දේශි නන්ගි"
"ආ නන්ගිද මන් බැලුවා ඒත් කවුද කියල මේ නොදන්න නම්බර් එකකින් කතා කරන්නෙ?"
"ඇයි අයියෙ මන් ඊයෙත් තුන් හතර සැරයක්ම කතා කලේ ෆෝන් නම්බර් එක සේව් කර ගත්තෙ නැද්ද?"
"නැහැ නන්ගි මොනම දෙයක්වත් කලේ නැහැ."
"අනේ අයියෙ තවම ඔයාට අමාරුද? ඉහි ඉහි ඉහි.. මන් හින්දනෙ මේ සේරම දේවල්.. මට ඊයෙ රෑ නින්ද ගියෙත් නැහැ."
"අයියෝ නන්ගි අඬන්න එපා. දැන් මොනව කරන්නද? වෙච්ච දේ වෙලා ඉවරයි. අතීතය වෙනස් කරන්න පුලුවනෑ"
"ඒ වුනාට අයියෙ..ඇත්තටම තවම අමාරුද ඔයාට? රිදෙනව ඇති හරියට නේද? මොනවද රෑට කෑවෙ?"
"ටිකක් රිදෙනව නම් තමයි නන්ගි. මොනවාවත් කෑවෙ නෑ.. බනිස් ගෙඩියක් කන්න ගියා අමාරු නිසා නිකන් හිටිය. අද උදේට නම් කන්න ට්‍රයි කරනවා.."
"ඉහි ඉහි ඉහි.. අනේ අයියෙ අපේ ගෙදර උදේට ඉඳිආප්ප ඉව්ව කිරිහොදි වැඩිපුර දමලා ඔයාට ගෙනත් දෙන්නද. මන් ළඟ තියෙනවනෙ ඇඩ්‍රස් එක.."
"එපා එපා නන්ගි.."
ඊයේ රාත්‍රියේ ඉතුරු වූ ෆ්‍රයිඩ් රයිස් පිඟානම මයික්‍රෝවේව් එක ඇතුලට දමමින් මම කීවෙමි.
"මම ඊයේම අපේ අම්මටයි තාත්තටයි කිව්ව. තාත්ත කිව්ව ගිහින් බලමු කියල.. මන් දැන් එන්නද තාත්තවත් ලෑස්ති කරගෙන."
"එපා නන්ගි එපා මම ලෑස්ති උනේ ගෙදර යන්න. මේ දවස් ටිකේ ඔෆිස් යන්නත් බැහැ. මෙහෙ හිටිය කියලත් වැඩක් නැහැ. මම ගෙදර යනවා හෙට සිකුරාදා සති අන්තයෙ ගෙදර ඉඳන් හොඳ උනොත් විතරක් සඳුදා ආපහු මෙහෙ එනවා."
"ඉහි... ඉහි... ඉහි... බලන්න අයියෙ මේ සේරම මන් හින්දනෙ.. මම අපේ වාහනයක් එවන්නද ඩ්‍රයිවර් කෙනෙක් එක්ක අයියට ගෙදර යන්න."
"එපා එපා නන්ගි මම ඊයේම බස් එකක සීට් එකක් බුක් කලා. තව පැයකින් බස් එක තියෙනවා.. කතා කරනකොට හරි අමාරුයි නන්ගි.. මන් එහෙනම් පස්සෙ කතා කරන්නම්. "
"හා අයියෙ.. මන් ආයිමත් කතා කරන්නම්.. බායි"
----------------------------------------------------------------------------------
පෙර දින රාත්‍රීයේ හදිසියේ කඩා වැදුනු කැරපොත්තන් හට එල්ල කල මෝර්ටීන් ප්‍රහාරය නිසා දිවි තොර කර ගත් සියල්ලම එකතු කර එලියට වීසි කලෙමි. මට අප්‍රසන්නම සත්තු ජාතිය තමයි කැරපොත්තන් !
මම සුපුරුදු ලෙසම ඇඳ පැළඳ නුපුරුදු ලෙස මා හට මේ දින වල රැගෙන යන්නට සිදු වූ ලැපා සහිත මල්ල සුරතට ගතිමි. මා හට ලබා දී තිබු පරිගනකය අප්සට් වී ඇති නිසා පහු ගිය දින කිහිපයේම මා අකමැත්තෙන් වූවද ලැප්ටොපා ඔෆීසිය වෙත ගෙන යාමට තීරනය කර තිබුනි. කිලෝ 2-3ක් බර සමග තවත් පොත් පත් කිහිපයක බර සෑම දිනකම රැගෙන යාමේ ප්‍රතිපලය වූයේ මනාව පුශ්ටිමත් වූ මගේ සිරුර කෘශ වී යාමය.
මොනවා කරන්නද දුක තමයි රන්ජනී කියමින් මම මේ දුක වැළඳීමට පුරුදු විය යුතු වන්නේ කාර්යාල කාලය තුල එෆ්බී, බස් හා බ්ලොග් සඳහා කාලය ගත කරන බැවින් ඔබට ලබා දී ඇති පරිගනකය නැවත ලබා නොදීමට පාලක අංශය තීරනය කර ඇති බව සතුටින් දන්වමි යනුවෙන් ඊයේ මා නමට යොමු කර තිබූ ලිපිය නිසාය.
මෙයින් නිසැකවම පෙනී යන්නේ මාගේ කාර්යසාධනය පිළිබඳව ආයතනය සෑහීමකට පත්ව ඇති බවයි.
මා බස් නැවතුමට යන විටද බස් රථයක් පැමිණ තිබූ අතර පිටතට පෙනෙන ආකාරයට නම් බස් රථයේ ඉඳ ගැනීමට හිස් ආසනයක් නොතිබුනි. නමුත් ඊළඟ බසය එනතුරු බලා සිටීමට වුවහොත් නියමිත වෙලාවට යාමට නොහැකි වන නිසා මම බසයට නැග්ගෙමි. පසු පස දොරටුවට ආසන්නව අනිත් පැත්තේ එක් අසුනක කවුළුව ආසන්නයේ අසුන හිස්ය.
මෙම අසුන්පේළියට ඉර අවුව වැටෙන නිසා බොහෝ අය ඉඳ ගැනීමට අකමැතිය. එම අසුනේම වාඩි වී සිටියේ ඉතා දැකුම්කළු යුවතියකි. පොශ් ගෑල්ලමෙක් ! තරමක් කොටට ඇඳ සිටි බව මා නෙත ගැටුනේ මා හට කවුළුව ආසන්නයේ අසුනට යාමට ඉඩ දීමට ඇය තම පාද අසුනෙන් එලියට ගෙන ඉඩ ලබා දුන් නිසාමය. මමද හරි බරි ගැසී ඉඳ ගෙනා ලැපා සහිත බෑගය මගේ උකුලමත තබා ගතිමි. දෙතුන් වරක්ම බසයට ගොඩ නගින අයවලුන් දෙස බැලුවේ මා අඳුරන අය සිටීද යන්නට මිස ළඟ සිටි ඇය දෙස බැලීමට නොවන බව දිවුරා කිව හැක. සැබවින්ම ඇය මන බඳින රූ සපුවකට හිමිකම් කීවාය. අහල පහල සිටි තරුණයන්ද මා දෙස බලා සිටින්නාක් මෙන් ඇය දෙස බව මට නෙත් කොනින් පෙනිනි. බස් රථය ගමන ආරම්භ කරන විටම මට මතක් වූයේ කාර්යාලයට ගිය විගසම කල යුතු රාජකාරී කිහිපයකි. ඒ අතර ලිපි කීපයක්ම ඊ මේල් කලයුතු අතර ඒ සඳහා මගේ මිතුරකු මා හට යම් කරුනු රාශියක් මේල් කරන බව සිහි විය. හා ! ඊ මේල් චෙක් කර ඒ කරුණු එවා නැත්නම් කෝල් කර මතක් කිරීම දැන් කලහොත් කාර්යාලයට ගිය විගසම ලොකුම වැඩේ අවසන්ය.
මා සාමාන්‍යයෙන් අන්තර්ජාලයට සම්බන්ධ වන ෆෝන් රාජයා තබා ගන්නෙ බෑගයේ ඉදිරිපස පොකැට්ටුව තුලය. නැවතත් හරි බරි ගැසී එක අතකින් බෑගයෙ එක කොනක් අල්ලා ගෙන අනිත් අතින් සිප් එක ඇර.. අත එහාට මෙහාට කාල් ගා ෆෝන් එක අතට ගතිමි.
ඒ සමඟම සිදු වූ සිදුවීම් සමූහය සිදුවූයේ අසුරු සැනිනි.
මා ළඟ හිඳ ගෙන සිටි යුවතිය මහා හඬින් කෑ ගසමින් නැගිට්ටාය.. නැගිට ඇයගේ අතවූ බෑගය මා දෙසට විසි කරමින් එයත් රැගෙන අවට සිටි තරුණයන්ද තල්ලු කරමින් මගේ දර්ශන පතයෙන් ඈත් විය.
ඉස්සරහ සහ පසු පස ආසන වල සිටි සැවොම නැගිට සහ ඉඳගෙනම මා දෙස හැරෙමින් බලයි.
"පාහරයා ලස්සන ගෑනු ලමෙකුට බස් එකක යන්න දෙන්නෙ නැහැ..."
"මමත් දැක්ක බෑග් එක යටින් අත දමාගෙන මූ ..."
"කලිසමුත් ඇඳගෙන යන මුන් තමයි.."
"යකෝ අම්මල, අක්කල, නන්ගිලා නැද්ද මුන්ට.."
"මුන්ට දෙන්න ඕනි රජකාලෙ දඩුවම් !"
එකපිට එක නැගෙන කටහඬ සියල්ලම මට එරෙහිවය .. සිදුවූයේ කුමක්ද ???
වැරදීමකින්වත් තරුණියගේ ශරීරය ස්පර්ශ වීමක් මට නොදැනිනි.
ඒ සමඟම අසල සිටි හැඩි දැඩි තරුණයාගෙ අත මගේ මුහුණ වෙත ඇදී ආවේය. මදකට නැවී පහර වැලකීමට කල උත්සාහය වැරදී ගියේ මුශ්ටි ප්‍රහාරය මගේ වම් කම්මුල සහ මුඛය වෙත පතිත වෙමිනි.
නැගිටපන් ! මුන් ගහන්නයි යන්නෙ..ගහ ගන්න බැරි උනත් ආරක්ශාවට අවශ්‍ය පියවර ගනින් ! මගේ හදවත කෑ ගසයි.. කම්මුල සහ ඒ ප්‍රදේශය හිරි වැටී ඇත.
පරිගණකය සහිත බෑගය අසුනේ පැත්තකට තියන්නට වුවමනා වූවත් අවශ්‍ය ඉඩ සහ කාලය නොමැත.එනිසාම බෑගය කකුල සහ අසුන අතරින් රූටා ගොස් බිමට පතිත විය. ඊළඟට පැමිනි මුශ්ටි ප්‍රහාරය ෆෝන් එක සහිත අතින් වැලැක්වූ නිසා ප්‍රහාරකයාගේ අත වැදුනේ බස් රථයේ වීදුරුවේය..
හොඳ වෙලාවට කොලු කාලෙ කරටේ , කුන්ග්ෆු ටිකක් ඉගෙන තිබ්බෙ...
ප්‍රහාරකයා මදක් පසු බැස්සත් ඔහුගේ සහායට තව ඩැනී ලා කීප දෙනෙක් ඒ වනවිටත් පැමින ඇත. එක් අයෙක් මගේ ෆෝන් එක ඇති අත අල්ලා ගෙන එය උදුරා ගැනීමට දත කයි. සුළු උපක්‍රමයකින් එයින් මිදුනු මා එක කකුලක් ස්ථාවරව තබා ගෙන නිදහස් දෑත ඊ ළඟ ආරක්ශා කාරී වැලැක්වීම සඳහා ස්ථාන ගත කලෙමි. බස් රථය නැවතී ඇත. සියළුම මඟීන් සහ කොන්දොස්තරද අප සිටින දිශාවට පැමිණේ. තුන් දෙනෙක් එක් වර ප්‍රහාර එල්ල කිරීමට උත්සාහ දරයි.. තරමක අසීරු අවස්ථාවකි..
ඒ සමඟම.. යම්කිසි අයකු කෑ ගසමින් මා හට ප්‍රහාර එල්ල කිරීමට යත්න දරන තිදෙනා තල්ලු කර දමමින්..මා දෙසට පැමිණෙයි. ඒ අර තරුණියයි..
"ගහන්න එපා ගහන්න එපා.. ඒ අයියා මුකුත් කලේ නැහැ"
මට පහර දීමට සිටින තිදෙනා සහ මා අතරේ ඇය පවුරක් මෙන් සිට ගෙන සිටී.. මට පසු පස අසුනේ උන් මැදිවියේ පුද්ගලයාද මගෙ අල්ලා ගෙන තිබූ කමිසය අත හැරීම නිසා මා සම්පූර්ණයෙන්ම නිදහස් විය.. කමිසයේ බොත්තම් බොහෝමයක්ම කැඩී ගොස් සට සට හඬින් බිමට හැලී ගියේය.
"මොකද්ද වුනේ ? මොකද්ද වුනේ ? මේ යකා බෑග් එක අස්සෙන් අත දමලා ඔයාගෙ කකුල අත ගෑවා නේද ? මන් හොඳටම දැක්කනෙ?"
පහර දුන් හැඩිදැඩි තරුණයා විමසයි
"පිස්සුද ඒ අයිය එහෙම දෙයක් කලේ නැහැ.. අයියා මොකද්ද ගන්න බෑග් එක ඇරල ටික වෙලාවකින් ඒක ඇතුලෙන් කැරපොත්තෙක් පැන්න එලියට..මන් කැරපොත්තන්ට හරීම බයයි.. මන් දන්නෙ නැහැ මන් කෑ ගහගෙන දිව්ව.."
සියල්ලෝම බිම බලන විට දුටුවේ කාගේදෝ පතුලකට පෑගී අවසන් ගමන් ගිය කැරපොත්තාය.
"අනේ අයියගේ ලේ.. "
ඇය නැවතත් කෑ ගසමින් ලේන්සුව ගෙන මගේ මුව දෙසට ලන් කරමින්.. පිස දමන්නට වූවාය.. ඔහ් එවිටයි මා දුටුවේ මගේ කමිසය ලෙයින් තෙත් වී ඇත..එක් වරම හිරි වැටී ඇති කම්මුල දෙසට අත ගිය අතර ..යම් කිසි අමුත්තක් දැනේ..
"කවුද මෙහෙම ගැහුවෙ අයියෝ..ඉන්න අයියෙ ඉන්න"
ඇය ලේන්සුව ගෙන මගේ කම්මුලට තද කරමින්.. මගේ අතින් අල්ලා ලේන්සුව අල්ල ගන්නා ලෙස සන් කලාය. මා සමඟ ගුටි ඇන ගත් තිදෙනා පෙනෙන්නටවත් නැත.. සියල්ලෝම කුටු කුටු ගායි..
"දැන් සේරම හරි නේද.. යන් යන් "
කොන්දොස්තර බසය ආරම්භ කිරීමට සන් කලේය.
"අනේ අයියෙ දැන් මොකද කරන්නෙ ?"
ඇය ටිශූ පෙට්ටියක්ම ගෙන මගෙ ලේ වැකි කමිසය තෙත මාත්තු කරයි..ඇයගේ දෙනෙත බියපත් මුවැත්තියක් සේය..
"කමක් නැහැ නන්ගි.. "
අමාරුවෙන් කීවත් මමද බියපත් වූයේ හිරි ගතිය නැතිවීමත් සමඟම මුවට නැගෙන වේදනාව සමගය.
අහල පහල සිටින සියල්ලෝම මා දෙස මහත් අනුකම්පාවෙන් බලා සිටින අතර ඇයට දොස් නගන්නට වූවාය..
"නෑ නෑ කාටවත් දොස් කියන්න එපා මගේ වැරැද්දනේ.. "
මම අපහසුවෙන් වූවත් හඬින් කීවෙමි..
"දැන් ඔයා අයියව එක්ක යන්න බෙහෙත් දමන්න.."
ඇයගේ යෙහෙලියන් දෙදෙනකුද මේ අවස්ථාවේ ඇයගේ සහායට පැමිනි අතර.. සැමගේම අදහස වූයේ අසල වූ වෛද්‍ය මධ්‍යස්ථානයට යන ලෙසය... එක් යෙහෙලියක් මගෙ ලැප බෑගය ගත් අතර.. ඇය මගේ එක බාහුවකින් අල්ල ගෙන ඇයට වාරු කර ගත්තෙ මමද ඇයගේ බඳ වටා අතක් දමා වාරුවී කකුලද කොර ගසමින් බසයෙන් බැස ගතිමි. බසයේ සිටින සෑම දෙනාගේම ඇස් අප වෙත යොමු වී ඇති ආකාරයත් මම ඇස් කොනකින් දුටු නමුත් එය නොදුටුවා සේ සිටියෙමි. මට ප්‍රහාර එල්ල කල තිදෙනා ගල් උඩ පැහැරූ බළලුන් තිදෙනෙකු සේ සිටිනු මම දුටු නිසාම ඔවුන් දෙසා මා නෙත් යොමු කල නිහඬව කියා පෑවේ මා ඔවුන් සිතේ සටහන් කර ගත් බවයි.
ළඟම වූ බෙහෙත් ශාලාවෙන් බෙහෙත් දමා ගත් විට වෛද්‍යවරයා පැවසූයේ දන්ත සායනයකට ගොස් දත් පරීක්ශාවක් අත්‍යාවශ්‍ය බවයි. ඇය යෙහෙලියන් දෙදෙනා සමඟ මගේ අකමැත්ත මධ්යයේම බිල ගෙවා දමා..
"දැන් මොකද කරන්නෙ අයියෙ ? මෙහෙම ඔෆිස් යන්න බැහැනෙ.. ශර්ට් එක පුරාම ලේ.."
"නන්ගි මෙන්න මේ විසිටින් කාර්ඩ් එකේ මගෙ ඔෆිස් එකේ ටෙලිෆෝන් නම්බර් එක තියෙනවා කතා කරලා කියන්න මම අද ඔෆිස් එන්නෙ නැහැ කියලා."
"ආ දෙන්න අයියෙ .."
ඇය ඇගේම ෆෝන් එකෙන් කෝල් එක ගෙන කාර්යාලයට පැවසූයේ බස් රතයේදී හදිසියේ ගැසූ බ්‍රේක් පහරක් නිසා මුහුන තුවාල වූ මා අද දින ඔෆිස් නොඑන බවයි.
"මම යනවා නන්ගි එහෙනම්"
"අනේ ඉන්න අයියෙ අපි අයියව ගෙදරට එක්ක යන්නම් කැබ් එකකින්"
"එපා නන්ගි මන් ත්‍රී වීල් එකක යන්නම්"
මට මැවී පෙනුනේ මගේ කාමරයේ තැන ගොඩ ගැසූ ඩීවීඩී , පොත් පත්තර සහ කියවූ සඟරා රාශියයි. ගෑනු ලමයෙක් තියා පිරිමි කෙනෙක් වත් ඒ කාමරයට යන්න ඉස්සෙල්ලා සෑහෙන්න සුද්ද කරන්න වෙනවා..
"පොඩ්ඩක් ඉන්න අයියා ඔහොමම අපි ත්‍රී වීල් එකක් අරන් එන්නම්"
තිදෙනාම මා බෙහෙත් ශාලාවේම හිඳුවා එලියට ගියේය.. ඔය අතරේ මා දුන් මගේ විසිටින් කාර්ඩ් එක ඇයගේ කුඩා පර්ස් එක තුල බහා ගන්නවා දුටුවත් නොදැක්කාක් මෙන් සිටියෙමි.. මොහොතකින් ෆෙයාර් කැබ් එකක් මා ඉදිරිපිට
"මෙන්න අයියෙ ෆාර්මසියෙන් ගන්න කිව්ව ටැබ්ලට්ස් ටික
මේ බෑග් එකේ තියෙනවා යෝගර්ට්, බනිස් එක්ක කිරි පැකට් වගයක් ඩොක්ටර් කිව්වනෙ මොනවාවත් කන්න එපා කියලා.. "
විශාල ශොපින් බෑග් එකක් මා අත තැබූ තිදෙනා..
"අනේ අයියෙ මට සමාවෙන්න ..මගේ වැරැද්ද.."
ඇය මගේ සුරතින් අල්ලා ගෙන මගේ දෑසට එබෙයි.
මුහුණට මඳ සිනහවක් මවා ගත් මා
"කමක් නැහැ නන්ගි මගේ නරක වෙලාවට ඒ කැරපොත්තා මගේ බෑග් එකට රින්ගා ගෙන තිබුනෙ.. එහෙනම් නන්ගිලා යන්න
අපි යමු මල්ලි කිරු... ට"
ත්‍රී රෝද රථය නොපෙනී යන තෙක්ම ඇය එදෙස බලා සිටි බව මා දුටුවේ ත්‍රී රෝද රථයේ පැති කණ්නාඩියෙනි..
"මොකද වුනේ සර්?"
"පොඩි ඇක්සිඩන්ට් එකක් මම වැටුනා"
ගමනාන්තයට පැමිණි මා..
"කීයද මල්ලි ගාන ?"
"සර් අර නෝනලා සල්ලි දුන්න රු.500ක් ගාන 200යි. මෙන්න ඉතුරු 300."
කාමරයට පැමිණ පිරීක්සීමේදී මට පෙනී ගියේ සිතූ තරම් මහා ලොකු තුවාලයක් නොමැති බවත් සහ දත් වලට කිසිම හානියක් නොමැති නමුත් වම් කම්මුලේ පමණක් ජීවිතාන්තය දක්වාම තිබිය හැකි තරමේ කැළලක් ඉතිරි වේයැයි සිතිය හැකි තුවාලයක් පමණක් ඇති බවයි.
ඊයේ සිදු වූ මෙම සිද්ධියේ සිට අද මේ දක්වාම දේශිනී නගා ගෙන් දුරකතන ඇමතුම් 9ක් ලැබුනු අතර ඒ සියල්ල තුලදීම ඇය සිද්ධිය මතක් කර හඬා වැටුනු අයුරු මටද වාවන්නේ නැත.
ගෙනා අළුතම වාගේ තිබු මෝර්ටීන් ස්ප්‍රේ එක මේ මොහොතේදී කුණු ලොරියේ මුල්ලක සැඟවී තිබෙන්නට පුළුවන...
ප.ලි. මෙය සත්‍ය සිදුවීමක මූල බීජ ගෙන කරන ලද ප්‍රබන්ධාත්මක නිර්මාණයක් බව සලකන්න. සරලව කිව්වොත් ටිකක් ඇත්ත, ඩෙකරේට් කරල ගත්ත නිසා 50% ඇත්ත. ප.ලි ලිව්වෙ පෙ.ව 9.00 ට
Subscribe to:
Posts (Atom)